De 'Chito Kitta' van de Annapurna..
...120 foto's...
Slaapplaatsen tot de pas: Bhulbhule (840m) - Jagat (1290m) - Chame (2620m) - Lower Pisang (3090m) - Manang (3440m) (1 rustdag) - Letdar (4230m)- Thorong Phedi (4450m)
We komen een aantal uur later aan in Besisahar waar we meteen uit de bus beginnen met lopen. We zijn er helemaal klaar voor en het enige wat vreemd is, is dat Krishna wel heel vaak om zich heen moet kijken en zich lijkt af te vragen waarom de bus juist hier is gestopt.. We slaan er maar geen acht op en genieten alvast van het uitzicht.
De eerste dag lopen we tot Bhulbhule. We komen aan in een guesthouse en zijn gesloopt. Een van de eerste dingen die we doen is even de kamer checken, onze natte sokken en schoenen te drogen hangen (van Mattijs omdat hij in het water is gevallen tijdens een Nepalese rivieroversteek (op stapstenen door laag water) en van mij omdat ik gewoon 'hard moest werken'), en TUKKEN.
We weten het nogsteeds niet zo met Krishna, hij spreekt slecht Engels en dat veroorzaakt vaak misverstanden. Hij lijkt wel gewoon een aardige kerel en we besluiten dat het wel goed zal komen.. Wat wel heel leuk is, is dat hij ons Nepalees gaat proberen te leren.
De dagen verlopen goed en we genieten van de uitzichten en het harde werken.
De guesthouses blijken primitief maar goed genoeg. Meestal is een bed genoeg en op een douche hopen we al lang niet meer elke dag. Iedere dag wordt het kouder en kouder. 's Nachts vriest het inmiddels ruim maar met onze nieuw aangeschafte 'gear' (slaapzakken en mutsenrommel enzo) komen we een heel eind. Al moet ik wel zeggen dat het iedere dag spannender wordt hoe koud we wakker gaan worden de volgende ochtend.. 
We lopen dagelijks van een uur of 08:00 tot een uur of 14:00 a 15:00u. De rest van de dag vullen we met chillen, voeten laten rusten, Nepalees oefenen, gemberthee drinken, lachen met de lokalen, de guides en de andere trekkers en niet te vergeten met de vrienden van Krishna die hij toch wel hier en daar blijkt te hebben.
We hebben de eerste dagen vooral last van de hitte overdag. Later steeds meer en meer van de hoogte, of eigenlijk van het aantal meters dat we moeten klimmen op een dag. Besisahar ligt op een metertje of 800 en we moeten uiteindelijk in een dag of 9 naar 5400 meter.
Voor Mattijs is alles een wedstijd: ik vind het ook wel leuk dat wij na verloop van een aantal dagen bekend komen te staan als "Chito Kitta" (snelle jongens) maar ik kan wel goed merken dat Mattijs gewoonweg fitter is dan ik. We zijn vaak als laatste weg 's ochtends en als eerste bij de volgende slaapplek. Er is 1 lichtpuntje: Nam Tso heeft ons al beloofd dat ik beter tegen de hoogte kan dus wie weet ontstaat er gaandeweg een evenwicht..
Dat meer mensen merken dat we snel zijn blijkt uit de reactie van Paul (een Engelsman die we vaker tegen komen). Paul is 49 en behoorlijk competatief. Hij heeft zijn guide een dag zover gekregen dat ze het laatste stuk bijna gerend hebben omdat 'the fucking Dutch' nog niet in zicht waren achter hem.. Later trekken we veel op met Paul. Hij is weliswaar behoorlijk praatgraag maar good company (thnx Paul)..
Over de omgeving is simpelweg niets te zeggen behalve dat het een voorrecht is hier te zijn en rond te lopen. We vallen bijna van verbazing in verbazing en beginnen zelfs aan de verbluffende omgeving te wennen. De foto's kunnen het niet vangen ookal blijf ik het proberen.. Ik begrijp nu ook dat het niet voor niets genoteerd staat als een van de mooiste trekkingen ter wereld..
We merken nu wel dat we hoger komen. Minder lucht (valt nog mee maar tijdens het lopen hijg je aanzienlijk meer ineens.. ) en hele andere vegetatie. We hebben vannacht op ruim 3400m geslapen en zijn in afwachting van de pas!
Over de kou is trouwens ook nog wel wat op te merken: de dag voor de pas (in Thorong Phedi) heeft iemand een thermometer bij zich. Hij meet om 19:00u een temperatuur van -3 graden Celcius. Maar dan wel IN de kamer!! We geloven hem meteen.. 
De dag van het doel
Thorong Phedi: 4450m naar Thorong La Pass: 5416m (05:30u tot 09:00u)
Thorong La Pass: 5416m naar Muktinath: 3760m (09:45u tot 14:00u)
Mijn hemel..
Ik had met opzet nog niet geschreven over de VERSCHRIKKELIJKE groepen met FRANSEN (mede omdat ik bang was dat ik lullige dingen zou zeggen)! Maar nu is de maat vol! Wat een weerzinwekking is dat zeg! Niet alleen hebben ze alle gear (in wielrenbroeken de berg op lopen) maar ook nog eens gaan ze ontzettend langzaam zodat je ze steeds ALLEMAAL moet inhalen, en weigeren ze categoriaal om net als IEDEREEN op de berg "Namaste" te zeggen en blijven ze stoicijns "Bonjour" brallen. Gatver.
Maar OK, daar kan ik me nog overheen zetten.
Wanneer dus bij mij de maat vol is, is als er op de nacht voor een belangrijke dag om 03:15 per abuis OOK maar op onze deur geklopt wordt door de Franse begeleider omdat hij niet meer zeker wist waar iedereen sliep, en dat de gehele Franse goegemeente op de openbare binnenplaats elkaar gaat staan oppeppen.. 
GRMBL
OK, we staan dus (nogsteeds half geirriteerd) om 04:30 op, ontbijten met Krishna die erg zenuwachtig lijkt te zijn. Hij heeft het steeds over 'big windy comming' en blijft voortdurend om ons heen darren. We weten dat het aardig kan spoken op de berg maar dat is pas na 12:00 's middags. Dus als we niet achterstevoren naar boven gaan kruipen moeten we toch ruim voor die tijd boven zijn.. Uiteindelijk vertrekken we om 05:30 tot grote opluchting van 'onze vriend'..
De weg naar boven gaat heel goed. Mijn benen voelen sterk aan (de rustdag in Manang heeft me goed gedaan!) en ik heb weinig last van de hoogte. Mattijs gaat ook behoorlijk soepel naar boven maar moet iets meer vechten tegen de 'thin air' op deze hoogte. Beide lopen we zoals gewoonlijk behoorlijk van Krishna weg.. Even lijkt het er op dat Krishna teveel last heeft van de hoogte omdat ik hem langs het pad voorover in de kotshouding zie staan. Hij blijft bij nadrukkelijk navragen beweren dat het prima met hem gaat ("now fine, sir") dus we lopen door..
Het gevoel van 'doel naderen' houdt ons stevig gaande en we hebben weinig last van de IJZIGE wind, de VEEL te smalle ijs-oversteekplaatsen en de sneeuw die soms tot mijn kuiten komt. We begrijpen dat we ERG veel geluk gehad hebben met het weer: soms ligt er hier meer dan een meter sneeuw en is het bewolkt.. Stel je voor zeg, werk je DAGENlang zo hard, heb je NOG geen uitzicht..
Eenmaal boven voelen we ons SUPER! We maken net als iedereen foto's bij het bord op de top, we wachten even op "de Issies" (onze Israelische vrienden die we een paar dagen geleden hebben ontmoet en die een goede 20 minuten achter ons zitten) en ontmoeten zelfs 'mr. Jones'.. 
Mister Jones is een heer van 69 die we al een paar keer zijn tegengekomen. Hij loopt dus blijkbaar vergelijkbaar snel als wij. En nu komt hij OOK nog tegelijk met ons boven.. We spreken onze diepe bewondering naar hem uit en hij reageert bijna verbaasd.. We lachen en gaan samen op de foto..
Na een tijdje hebben we het wel gezien op de pas en besluiten we naar beneden te gaan. We moeten immers nog zo'n 1600 meter dalen en hebben natuurlijk al 3,5 uur 'lopen' in de benen..
Al snel merk ik dat het niet gaat. Blijkbaar ontwikkel je in 9 dagen klimmen beduidend andere spieren dan je nodig hebt voor een afdaling. Mijn schenen verkrampen en mijn knieen en bovenbenen doen verschrikkelijk pijn. Al snel moet ik Mattijs zijn stok ook gaan gebruiken. Wat helemaal mooi is, is dat ik een paar dagen geleden mijn leren schoenen bij een open vuur heb gedroogd waardoor ze dus een maat zijn gekrompen . Dat bijkt bij afdalen nog IETS vervelender dan bij stijgen. Al met al zorgt het voor een slakketempo en worden we voor het eerst ingehaald door anderen.. 
Uiteindelijk komen we aan in Muktinath en ik ben KAPOT. Zitten bevalt PRIMA en ik hoop op het beste. Eerlijkheid gebied mij aan Mattijs toe te geven dat ik tijdens de urenlange kwelling naar beneden meermalig overwogen heb het vliegtuig te nemen vanaf Jomsom. We besluiten de nacht af te wachten en kijken hoe het lopen morgen gaat..
En de Yak-burger is OOK al niet te vreten..!!
Als het doel bereikt is..
Slaapplaatsen na de pas: Muktinath (3760m) (+rustdag) - Jomsom (2720m) - Kalopani (2530m) - Tatopani (1190m) - Guleshor (1190m) (bus naar Pokhara vanaf Beni (820m))
De volgende dag wordt ik wakker met lood in mijn benen (figuurlijk). Ik ben bang voor de rest van de afdaling. Gelukkig ben ik wel behoorlijk stijf als ik uit bed stap maar de pijn in mijn schenen valt aardig mee lijkt het. Ik besluit niet te mieten en te gaan lopen vandaag. Ook Mattijs is opgelucht want een rustdag vinden we beide zonde: er is geen flikker te doen in die bergdorpen en dan zit je dus maar een beetje te wachten op de volgende dag..
Ik krijg een donkerbruin gevoel als ik mijn schoenen aan trek en in dezelfde verkrampte houding wordt gedwongen als de dag ervoor. Mijn grote tenen hebben inmiddels blauwe nagels en de drukplekken zijn niet van de lucht..
We ontbijten en vertrekken.
Na nog geen kwartier lopen op een betrekkelijk vlak stuk ligt Mattijs al mijlenver voor. Hij wacht op me terwijl ik kom aanstrompelen. "Een rustdag denk ik he?" zegt ie. Met mijn kiezen hard op elkaar geperst kan ik niet anders dan hem gelijk geven. We moeten terug. KutkutKUT!
Ik laat Mattijs en Krishna ff voor wat ze zijn en ga even wat voor mezelf doen. Na een hele Toblerone en een goed gesprek met mezelf voel ik me weer iets beter. Ik keer terug naar het guesthouse en Mattijs zit heerlijk in het zonnetje te lezen. Ik ga bij hem zitten en we bekijken de mogelijkheden. Ik wil niet vliegen van Jomsom maar wat niet kan dat kan nou eenmaal niet. Mattijs vindt dat ik misschien op een pony naar Jomsom moet zodat we misschien toch verder kunnen lopen tot het eind. Dat weiger ik. Niet te paard.
We besluiten de dag van morgen af te wachten en vandaag vooral niets te doen. Daar kan ik het mee eens zijn. Krishna geeft me een Nepalese massage (ik dacht dat ik DOOD ging) en warempel voelt het daarna iets beter..
De volgende dag sta ik WEER met lood in de benen op (weer figuurlijk) want vandaag MOET het lukken vind ik. We ontbijten en vertrekken en ik overwin het terugkeerpunt van gisteren. Dat is alvast iets. Anthony (weirde superklimmer die we ook al een paar keer zijn tegen gekomen) beweert dat ik beter naar beneden kan rennen, dat doet minder zeer. Ik denk dat hij bedoelt 'niet zoveel remmen' en dat helpt indeed. Ik merk dat de rustdag goed is geweest en complimenteer Krishna voor zijn massage. Ik krijg weer moed en we redden het makkelijk tot Jomsom. KIJK! DAT is BETER! Eerlijkheid gebied me nu te zeggen dat dat mede komt omdat ik onderweg stoer moest doen voor een mooie vrouw die een tijdje met ons meeloopt en ruzie heeft met haar vriend..
Ik krijg weer meer vertrouwen en merk dat mijn benen per dag weer sterker worden. Nu worden dus blijkbaar de 'naarbeneden-spieren' wakker gemaakt.. We besluiten in twee dagen van Jomsom naar Tatopani te lopen. Twee dagen VEEL lopen en VEEL dalen maar we kunnen het gevoel van 'het doel is immers al bereikt' niet schudden. Het is inmiddels Krishna zijn beurt om last te hebben van zijn benen. Hij blijft veel en vaak achter maar komt toch iedere keer weer bij.
De tochten zijn lang (7 a 8 uur lopen per dag) en we komen steeds gesloopt aan. De stukjes die we moeten klimmen steeds echt voor MIETJES. Ik ren bijna naar boven en voel me sterk.
Eenmaal aangekomen in Tatopani komt het grote genot: 'Tato' betekent 'heet' en 'pani' betekent 'water'. We komen bij de hotsprings van Tatopani. Krishna had ons al beloofd dat we ALLES zouden vergeten als we dat zouden voelen, en dat klopte.. Met een biertje in de hand laten we ons in het HETE water zakken.. PFFFF... Alle spieren ontspannen en we voelen ons schoner dan we ons TIJDEN gevoeld hebben..
Dat dit naar meer proeft hoef ik niet uit te leggen denk ik. 's Avonds hebben we half dronken samen met Martin (een Engelse gast die we in Tatopani tegen kwamen toevallig) en 'The German Doctor' (een duitse jongedame die we ook kennen van de trek) een hek bedwongen en hebben we de mensen van de hotsprings wakker gespatterd. Ze waren niet echt boos als we maar betaalden. OK, maar dan moet je ons ook bier verkopen. Voor wat hoort wat vonden we. Hij moest lachen en stemde in. Tot diep in de nacht hebben we rondgesparteld in het hete water..
De volgende dag komen we onderweg The German Doctor weer tegen en we lopen samen verder. We hebben het allemaal gehad met lopen en komen een Jeep tegen die we betalen om ons naar Guleshor te brengen.
De volgende dag pakken we een bus en zijn we terug. MAN! Wat een belevenis..