Wat een gekkenhuis is het hier!
Op het vliegveld worden we meteen aangeklampt door meerdere taxichauffeurs. Daar zijn we inmiddels aan gewend. Wat mij wel opvalt is de resolute toon van Deborah. Professioneel poeiert ze ze allemaal af en selecteert er 1 die de 'gunst' mag hebben dat we met hem mee gaan. De prijs wordt ook nog even vakkundig met driekwart naar beneden geholpen. Jammer vriend.. 
Ik weet wel dat ze hier al een paar keer is geweest maar toch maakt het indruk op me.
We hebben dus nu een taxi en het begint al goed. Het blijkt een auto'tje te zijn ter formaat van een Nissan Micra waar drie fixe rugzakken, drie daypacks, drie touristen, een driver en een.. euhm.. een 'touristen-de-taxi-in-luller' (ofzo) in moeten, en dus ook gaan. Needless to say dat de kofferbak niet dicht was en alle ramen open moesten zodat ledematen nog enige vrijheid konden vinden..
De prijs was dus inmiddels duidelijk, nu nog waar we heen gaan. We zeggen duidelijk 'Red Planet Hotel', en hij herhaalt werktuigelijk "Thamel". Thamel is de touristenwijk hier en daar kom ik later nog op terug want dat is ook een verhaal apart.. Het roept bij ons in ieder geval herkenning op dus we voelen ons gerust gesteld dat hij begrepen heeft waar we heen moeten..
De rit door Kathmandu wordt al snel idioter. Hoe verder we de stad in komen hoe meer verkeer er is. En hoe minder regels er van toepassing zijn, zo lijkt het. Wild toeterend rijden motoren, auto's, fietsers, riksjah's, brommers en voetgangers elkaar keer op keer net niet voor de sokken. Again needless to say, dat we al snel de weg kwijt zijn op de kaart in de LP en dat we hulpeloos uit het raam onze verbazing onderdrukken. Ik probeer de borden op de gevels te lezen maar eenmaal in Thamel zijn dat er ZO verschrikkelijk veel dat ik het bord 'Red Planet Hotel' zeker gemist zou hebben, waren we erlangs gekomen.
Dat kwamen we namelijk ook niet. De 'touristen-de-taxi-in-luller' bleek een hoteleigenaar (duh) en vriend van de taxichauffeur (duh).. Hij nam ons mee naar zijn eigen hotel en bood ons aan de kamer te bekijken, beloond door een gratis taxi-ritje. Opnieuw verrast Deborah me met haar scherpe toon. Ze waarschuwt de man streng dat als hij niet als de SODEMIETER naar het Red Planet Hotel zou rijden, wij zouden uitstappen zonder te betalen.. You go girl.. Tourists - offrippers: 2-0..
Het Red Planet Hotel blijkt zoveel schoner dan alles wat we in Tibet hebben gezien dat ik bijna (ik herhaal: bijna) vergeet hoe lekker ik het vind dat het hier zo warm is.. Met een eigen douche en ZITplee.. Mijn hemel, die heb ik lang niet meer gezien!
De rest van de dag besteden we (inmiddels dus nogsteeds met z'n drieen) aan lekker eten, genieten, rondlopen en Mattijs en ik vooral aan het uitspreken van onze verbazing. We genieten..
Geen reacties Reageer
Wandelen met gevaar voor eigen leven..
Na een heerlijke nacht en een heerlijke douche en een heerlijke zitsessie op de plee (je zou als man bijna ook voor 'number one' gaan zitten.. ) spreken we af met Deborah om de stad eens te verkennen. We lopen door Thamel en besluiten naar Durbar Square te gaan. Het is hier immers Dashain (Nepalees festival waarbij geiten, hanen en eenden geofferd worden aan de bloeddorstige goden) en het schijnt allemaal te gebeuren op het centrale plein.
Mijn richtingsgevoel is een beetje aangetast door het voortdurend opletten dat er geen auto over je tenen rijdt en het voortdurende getoeter.
Op het Durbar plein huren we een jongen als guide die ons het een en ander vertelt. Erg vermakelijk maar ik ben meer onder de indruk van de rest van de stad.. We besluiten na het plein door te lopen, ons neus achter na.. Leverde zeker weer een aantal mooie plaatjes op..
Na het (matige) Nepalese eten eindigen we in een ontzettend foute soort homo-dikso en besluiten de nacht met een goede zwabber in de benen.. 
Geen reacties Reageer
Fietstocht door een vallei in de ban van Dashain
Dapper als we zijn met z'n drieen hebben we vandaag een fiets gehuurd om naar Bhaktapur, een authentiek dorpje in de Kathmandu-valley te fietsen.. Ons realiserende dat we dan dus LINKS moesten fietsen.. Eigenlijk ging dat opvallend goed. Het valt toch niet echt op waar je fietst. Natuurlijk ging het niet helemaal vlekkeloos want Deborah had (door rechtsfietserij) al een aanvaring waarbij haar voorwiel onherkenbaar velamd werd voordat we goed en wel Kathamndu uit waren. Gelukkig was ook daar snel een oplossing voor (gewoon voorremmen losmaken dus)..
Al snel lieten we de kakafonie van Kathmandu achter ons en kwamen we in een compleet andere wereld. Wat een rust, wat een landelijk gebied. En wat we veel zien zijn uitingen van het festival Dashain. Eerder schreef ik al over de offeringen. Wat ook een onderdeel is, is dat alle voertuigen gezegend worden met vers geitenbloed voor een nieuw jaar vol veilig verkeer zegmaar. Op de sturen van onze fietsen zitten dan ook druppels bloed en ook op de wielen en motorkappen van auto's, trekkers en landbouwmachines bevindt zich geitenbloed.
Hele rituelen voltrekken zich langs de wegen in de dorpen, fietsend slaan we het gade.
Na verloop van tijd bereiken we Bhaktapur. En even lijkt het er op dat we dit verkeerloze dorp zo binnen kunnen lopen. Gelukkig komen we al snel bij een ticketoffice en huren we meteen ook maar een guide. Het is toch wel leuk als iemand je iets meer vertelt dan in de Lonely Planet staat.
Geen reacties Reageer