Buzzzz...
Na een mislukte poging een paar dagen geleden zijn Mattijs en ik vandaag toch ECHT de Jokhang tempel in gegaan. Ik wilde er gewoon in ookal durven ze voor touristen 70 kwai te vragen! Dat zijn bijna Rijksmuseum-prijzen.. Maar ok, het is nou eenmaal de heiliste tempel die ze hebben hier dus dan maar de beurs trekken.. 
Het verhaal gaat dat er een duivellin verdreven moest worden uit Tibet en dat er een aantal tempels geplaatst zijn om dit te doen. De Jokhang staat in het hart van de duivellin waardoor het een trekplaats voor pelgrims is.
Van buiten kan je em niet missen, we hadden em al vaak gezien. Vooral de pelgrims die bidden voor de tempel zijn indrukwekkend. Eigenlijk moeten ze met de lengte van hun lichaam de pelgrimtocht afleggen waardoor ze dus steeds op hun buik gaan liggen, opstaan, 3 stappen zetten, gaan liggen enzenz. Alles onophoudelijk biddend. Voor de tempel wordt 'op de plaats' gebeden. Steeds weer liggen, opstaan (geen drie stappen dus) en weer gaan liggen. Iedere gelovige doet het, van oud tot jong. Met verbazing heb ik staan kijken naar een mevrouw van ZEKER 80 die onophoudelijk bad..
Van binnen echter wacht je iets onbeschrijvelijks. Kriejoelende, hummende en biddende mensen bewegen zich stapvoets om de binnentempel heen. En in de binnentempel wordt het niet bepaald anders. Tientallen chapels worden onafgebroken bezocht door drummen biddende mensen. Heel indrukwekkend om hiertussen te staan.
Helaas mochten er binnen geen foto's gemaakt worden. Mattijs en ik hebben ons toch laten verleiden maar veel soeps werd het helaas niet..
Geen reacties Reageer
Mooi en groot..
Drepung was het tweede monastery dat ik bezocht na het monastery op de terugweg van Nam Tso. Ik moest zeggen dat ik nu meer begrijp van de mistiek van Tibet. Als je alleen in Lhasa bent dan zie je vooral een mooie stad. De monasteries bieden de onbeschrijvelijke rust waar mensen aan denken als ze aan Tibet denken..
Net 10 kilometer ten westen van Lhasa vonden we Drepung. Mattijs en ik waren op de fiets gejumpt en lieten ons 'welkom' ontvangen in dit mooie monastery. Het genoot nog enige moeite om een studentticket te bemachtigen maar gelukkig had Mattijs een half-valse studentenkaart geregeld voor vertrek..
Drepung was voor de bezetting een van de grootste monasteries van Tibet en behuisde op de top zo'n 10.000 monniken. Een beetje touristisch was het wel, want grote gele borden "Please come this way" leidde ons door de kleine straatjes langs de verschillende tempels en chapels.
Mattijs heeft wel een WERELDfoto gemaakt: een van de monniken verwonderde zich achter mijn rug over mijn lengte terwijl ik een foto van een uitzicht nam.. Precies op dat moment maakte Mattijs een foto van ons van de zijkant. Ik probeer de foto te scannen en hierbij te plaatsen.. (Dat is dus inmiddels gelukt..!)
Het hoogtepunt van de dag was voor mij dat we werden uitgenodigd in een kleine ruimte waar een stuk of 15-20 monniken een bidseremonie beleefden. Onophoudelijk baden ze en wiegden op en neer op hun bankjes.. Heel stil zijn we in een hoek gaan zitten en keken en luisterden naar hun seremonie..
Geen reacties Reageer
Hiken is (misschien toch niet) voor mietjes!
Pffieuw.. We hadden gelezen dat als je Pabonka wilt bezoeken, dat je dan het beste naar Sera Monastery kon fietsen, zo'n 6 kilometer ten noorden van de stad, en vanaf daar zou het ongeveer anderhalf uur lopen zijn.. Nou, stoere mannen als we zijn draaiden we daar natuurlijk onze hand niet voor om..
..En het bleek de moeite waard. Zelfs zo erg dat voor mij de hike naar Pabonka bijna even mooi werd als het bezoek zelf..
Met op de achtergrond het voortdurende gezoem van de stad klimmen we verder en verder de bergen in. Niets dan een vaag kaartje in de LP en een stoffig grindpaadje wat soms maar nauwelijks is waar te nemen leidt ons steeds verder naar boven. Prachtige uitzichten worden afgewisseld met adrenaline van de slecht begaanbare 'weg' en zwaar gehijg (voornamelijk van mij) door de te leveren prestatie op ruim 3700 meter..
Eenmaal boven worden we verassend hartelijk ontvangen. Geen ticket office, geen bordjes "Please come this way", geen verkopers bij de ingang die je aanklampen, niets. Alleen een groepje lachende mensen die duidelijk even geinteresseerd zijn in ons als wij in hun.. We besteden een tijdje met hun met het Point-It boekje dat ik van Kees heb mee gekregen. Kees, thnx, dat werkt dus echt.. Wat ook een doorslaand succes is, is mijn camera waarop men zichzelf op de achterkant kan terugzien! Dat is even wennen maar zorgt voor hilarische reacties, keer op keer..
Snel daarna worden we naar de juiste plek verwezen waar we al even hartelijk worden ontvangen. Een lachende monnik laat ons alle heilige plekken zien en als we heel aarzelend vragen of we binnen foto's mogen maken, blijkt dat geen enkel probleem (wat heel uitzonderlijk is: we hadden dat nog nooit mee gemaakt!).
"Het dak van de wereld" krijgt hier eindelijk ook inhoud.. Boven op het monastery staat een bankje. Mattijs en ik ploffen neer van de - wederom - bijna overload aan indrukken.. Wat een rust, wat een schoonheid, wat een hartelijke mensen.. Tijd om er even bij stil te staan en de ons vergezellende monnik te introduceren met het goede Westerse gebruik van de I-Pod..
Tijd om weer te gaan..
Op de terugweg komen we langs nog een aantal kleinere en nog meer afgelegen monasteries. Ook daar worden we even hartelijk ontvangen en ontmoeten we een jonge monnik die een beetje Engels spreekt. Hij vertelt ons over de chapels en tempels en we communiceren als het even niet meer gaat via de LP..
Ookal gaat naar beneden een stuk makkelijker, Mattijs en ik zijn het er grondig over eens dat we een stevig biertje verdiend hebben inmiddels.. Vanavond dus weer lekker naar de Dunya Bar, de bar bij het Yak Hotel waar we inmiddels vrienden hebben gemaakt met Fred de barman en Rene, ook een van de partners..
Geen reacties Reageer
Ff een paar kiekjes voor de leuk, zegmaar..
Geen uitzonderlijk speciale avond in de Dunya bar ofzo, eigenlijk 1 zoals Mattijs en ik er een heel aantal beleefd hebben. Met Fred (de barman) die zijn liefde voor muziek niet onder stoelen of banken steekt, spellen bedenkt en ons intro's van nummers laat raden voor bier.
Potje darten, beetje aan de bar hangen, muziekje luisteren, ouwehoeren, enz. Eigenlijk gewoon een kroeg dus..
Vanavond kwamen we Saskia, Esther en Jeroen tegen. Drie gasten met wie we gezellig hebben geouwehoerd..
Geen reacties Reageer
Lhasa herinneringen
Morgen vliegen we naar Kathmandu, Nepal.. Tijd om vandaag nog even door de stad te lopen en wat typische Tibetaanse foto's te maken..
Aardig gelukt al zeg ik het zelf..
Geen reacties Reageer