Stedelijk genot
Dit keer was IK degene op de voorstoel in de (gedeelde) taxi dus er waren beduidende delen van mijn lijf die ik na de 2 uur die het in beslag nam van Kampot naar Phnom Penh te komen niet meer voelde.. Gelukkig hadden we een maniak van een taxichauffer die rustig zonder blikken of bozen met 90 km/u door de hoofdstraat van een van de piepkleine dorpjes onderweg reed (mensen, zwerfhonden en ander ongedierte uit de weg jagend) dus het duurde niet langer dan STRIKT noodzakelijk.. 
Gelukkig begon het hele 'hassle-circus' opnieuw toen we uit de taxi stapten. Inmiddels kan ik er aardig mee omgaan en ik kwam (itt de andere pasasiers) zonder al te veel gezeik tegen een acceptabele prijs (op de brommer) bij het hostel dat IK wilde.. Mooie kamer aan het meer, ik hou het hier wel een paar dagen uit denk ik.. 
Maar toen was ik dus in Phnom Penh. Letterlijk betekent Phnom Penh "de heuvel van Penh". De heuvel is een beboomde bobbel in het landschap van 27m hoog dus stelt niet echt veel voor. Maar het leuke is wel dat volgens een van de vele legendes die Cambodja rijk is, op deze heuvel de eerste pagoda werd gebouwd in 1394. Deze pagoda werd het nieuwe thuis van 4 Buddha-beelden die door de Mekongrivier op deze plek werden afgeleverd.. Een vrouw genaamd 'Penh' ontdekte de beelden op deze heuvel. Om de heuvel werd een stad gebouwd genaamd naar deze vrouw en 'haar' heuvel.. </(einde)geschiedenisles> Zo leer je nog eens wat..
Nu staat er nogsteeds een tempel op de heuvel simpelweg "Wat(tempel) Phnom(heuvel)" genaamd. Die ben ik dus ff gaan bezoeken.. Erg leuk, vooral met deze achtergrondkennis (en loslopende wilde aapies!)..
NOG leuker vond ik de bookshop die bij de tempel was. Ik wilde altijd al echt ingelezen raken in Cambodja dus daar moest ik maar eens werk van maken.. Ik heb (op aanraden van de LP) "Voices from S-21" (David Chandler) gekocht over de verschrikkingen van een martelinstelling van de Khmer Rouge. Ook heb ik "Sideshow" (William Shawcross) gekocht over hoe Cambodja betrokken raakte in de Vietnam oorlog door Nixon en Kissinger.. Beide erg indrukwekkend en 'need-to-have-read' als je hier bent vind ik..
De rest van de middag dus in het park onder een boom met een boek besteed.. Heerlijk, ik voel me hier een STUK beter dan buiten de grote stad merk ik.. Misschien dus toch meer een stadsmens..
Kiezen met je gevoel
Er moet me wat van het hart. Vandaag was wederom een mooie dag - heerlijk gewandeld, mooie dingen gezien, gestuind over zowel de "Central Market" als de "Russian Market" (site), het "Cambodia National Museum" (site)vol (pre)Angkoriaanse sculptures bekeken en weer veel nieuwe indrukken opgedaan..
En toch begon het aan me te knagen vandaag. Er hangt iets in de lucht. Mijn lucht wel te verstaan.
Reizen is gaaf. Daar ben ik inmiddels wel achter. En toch beleef je de indrukken anders na verloop van tijd. Vlakker ofzo. Je bent niet meer zo 'overwhelmed' als aan het begin. Logisch misschien maar minder lekker dus..
Ineens had ik dus ook zin om mijn reistempo een weinig te verhogen. De dingen die op het programma staan opnieuw ter discussie te stellen. Zou dit het begin van het einde van mijn reis zijn?
In het recente verleden heb ik eens temeer ervaren hoe belangrijk het is om met je gevoel te kiezen. Te allen tijde. Ik geloof dat luisteren met meer zintuigen kan en moet dan met je oren. Natuurlijk weet je dit soort dingen. Maar ik weet niet of ik met zekerheid kan stellen dat ik er in het verleden ook altijd naar gehandeld heb.
Lang verhaal kort: ik kan het einde van mijn reis voelen aankomen. De planning is in heroverweging en de resultaten zullen alhier binnen afzienbare tijd gepubliceerd worden..
S-21 & Choeung Ek
Of beter bekend als 'Tuol Sleng' en 'The Killing Fields'.
Daar waar ik gisteren nog schreef over 'vlakkere belevenissen' moet ik vandaag een verpletterde indruk overbrengen in woorden. Zaken waarvoor superlatieven tekort schieten om uit te drukken welke verschrikkingen de mensen in deze tijd (1975-1979) hebben moeten doorstaan. Alles met hetzelfde nutteloze doel: geëxecuteerd worden voor de communistische revolutie door de Khmer Rouge, de communistische rebellen..
Blijkbaar zijn er twee oplossingen voor een gevoel van oppervlakkigheid. Eén is de regelmaat weer opzoeken en op een later moment weer nieuwe dingen beleven (referentiekader weer in proportie brengen). Een ander is de dingen die je beleeft intensiveren. Dit laatste was mijn kortetermijn keuze.
Vandaag heb ik - na in sneltreinvaart mijn boek over het onderwerp te hebben uitgelezen - met mijn eigen ogen de plek aanschouwd waar de 'Khmer Rouge' een school heeft omgebouwd tot martelinstituut (code)genaamd S-21. Het was het voorlaatste station voor zo'n 14.000 mannen, vrouwen en kinderen.
Nadat de mensen - veelal 'at random' - gearresteerd werden op verdenking van 'anti-revolutionaire praktijken' of zelfs 'partijverraad', werd in S-21 een beschuldigende verklaring ontfutseld onder hevige martelingen. De meeste mensen wisten zelf vaak niet waarom ze gearresteerd waren, waardoor de bekentenissen geen enkele waarde hadden. Voor de Khmer Rouge waren de bekentenissen echter voldoende om de stempel 'vijand' uit te delen en iedereen vervolgens door te sturen naar Choeung Ek, oftewel The Killing Fields, een faciliteit 12 kilometer buiten de stad. Dat was het eindstation.
Nadat de 'vijanden' uit de truck geladen waren werd ze 'verzocht' één voor één te knielen bij de ondiepe gaten en geulen die in het terrein waren gegraven. Daar werden ze door gevangenispersoneel - om de kostbare kogels te sparen - met een lode pijp in de nek geslagen en in het gat gegooid. Einde oefening, comrade.
Het is niet te beschrijven wat voor sfeer er hangt op beide plekken. Ik kwam er onthutst vandaan en registreer deze geschiedenisles voor het leven..
Meer info:
- From SideshowTo Genocide;
- Tuol Sleng Museum;
- Choeung Ek (The Killing Fields).