Op naar Sihanoukville!
Vandaag was de dag om de spullen te pakken bij Cheap Charlie's en de boot te pakken naar Sihanoukville.. Sihanoukville is een strandplaats aan de zuidkust van Cambodja en ik ben eigenlijk behoorlijk uitgechilld maar wil het nog wel een paar dagen proberen hier.. 
Ik merk ook dat ik er een beetje 'in' begin te komen, in het Cambodjaanse spelletje 'Melk-de-tourist'.. You live and learn, that's what they say..
Want we (is ik, Lizette en Michael, een NL/Engels-stel dat ik op weg naar Krong Koh Kong heb ontmoet) hadden dus nog GEEN bootticket gekocht omdat we de chauffeur van gisteren geen CENT commissie meer gunde.. We zijn GELOPEN naar de pier - om het 'driver-syndrome' te voorkomen en hebben aan de balie een prijs zonder 'driver-commission' beonderhandeld.. ZO! Eat that!
Maar het was nog niet klaar..
De boot was erg relaxt moet ik zeggen.. Met een sneltreinvaart gleden we over het water en op een gegeven moment ben ik naar buiten gelopen om op het dak in het zonnetje te zitten.. Lekker hoor..
Eenmaal aangekomen in Sihanoukville begon het hele feest opnieuw. Veel 'hassle' (gezeik aan je kop) van taxikerels en brommerkerels.. Uiteindelijk een redelijke deal gemaakt met een brommerkerel en dus bepakt en bezakt achter op een piepklein brommertje gesprongen.. Gaaf, wat een belevenis.. Ik had em wijsgemaakt dat we vrienden zouden ontmoeten bij een bepaald guesthouse en dat hij daar dus heen MOEST. Hij probeerde me namelijk naar z'n vriendjes te rijden maar DAT was nou net NIET helemaal de bedoeling van vandaag..
Eenmaal aangekomen bij het betreffende guesthouse (we hadden het inderdaad niet kunnen lopen) bleek er geen kamer te zijn.. Toen we naar buiten kwamen zei de driver - die uiteraard stond te wachten op een commissiedeal - redelijk beteuterd "but your friends".. Yeah, felang not crazy, buddy ("felang" is equivalent van domme toerist).. Ik had van gisteren nog wat goed te maken en voelde me ineens stukken beter, HA!..
Uiteindelijk in een zeer relaxte kamer terecht gekomen en laat het maar weer allemaal op me afkomen.. Kom maar op mannen..
Het wandelen is weer begonnen..
Na een tijdje geen fluit te hebben uitgevoerd zal het iedereen inmiddels duidelijk zijn dat dat nu dus is afgelopen.. Ik geloof dat ik het nog een keer moet zeggen om vooral mijzelf ook blijvend te overtuigen..
Vandaag heb ik heel uitgestrekt Sihanoukville per flip-flop bekeken.. Vanochtend een stevige hike gemaakt langs de kust over rotsige stukken. Ik wilde me niet laten kennen want ik had immers Nepal-ervaring inmiddels.. Toch viel het stiekum een beetje tegen om urenlang van rots naar rots te springen door de branding..
Na een stevige plons in het heerlijke water en een brommer terug te hebben genomen naar mijn kamer, ging ik op pad om de andere kant van Sihanoukville te zien.. Daar zijn Lizette en Michael uiteindelijk gaan slapen. Ik vond het eerlijk gezegd meer van hetzelfde maar de lunch onderweg was heerlijk! Lekkere Cambodjaanse (met handen en voeten bestelde) fried noodle met van alles (geen idee wat) erin.. En hoe LEUK het ook is dat je enige woordje Cambodjaans ("Auokhoen (thom thom)" - "(rete) bedankt") met zoveel enthousiasme wordt begroet..
Het is trouwens ook behoorlijk lekker om tegen een Cambodjaan "up to you" te zeggen.. Dat is namelijk wat ze altijd zeggen vlak voor ze je hevig gaan bedonderen.. (Felang: "Give me a better price or I will go somewhere else". Cambodjaan: "Up to you" *Felang denkt: "hmm, dan zal het ergens anders wel hetzelfde zijn" en gaat in zee met de bedonderende Cambodjaan*). En ook grappig hoe je zelf steeds meer aangepast raakt aan het gebrekkige Engels dat er op veel plekken wordt gesproken onderweg: "Gullo sir, where you go?" Antw: "I go eat" (*maakt handbeweging richting de mond*).. .
Maar 'up to you' dus.. Ik wilde achter op een brommer en zei dat ik voor 1000 real naar het centrum wilde, hij wilde echter 4000, ik zei "Up to you" en liep weg.. Ik ben voor 1000 real naar het centrum gekomen, het werkt dus blijkbaar echt..
Ff wat kengetallen:
- 1 US Dollar = 4.000 Real
- 1 Baht = 100 Real
- 1 maaltijd = 40 Baht = 4.000 Real = 1 Dollar
- 1 overnachting = 4 Dollar
- 1 fles water = 500 real
Het verwarrende is dat je met zowel Dollars, Baht als Real kunt betalen, en evenzo ook wisselgeld krijgt in alle valuta door elkaar. Dus betalen met Baht en wisselgeld, half in Dollars en half in Real is dus doodnormaal..
Een dag vol..
Ik had mezelf een aatal doelen gesteld vandaag. De eerste was dat ik een treinkaartje zou regelen richting Phnom Penh voor morgen. Ik wil namelijk graag naar Kampot wat halverwegen ligt naar Phnom Penh. Ik had al van de geruchten gehoord dat er geen treinen meer zouden rijden wegens gebrek aan interesse maar ik weet inmiddels beter dan een Cambodjaan te geloven, vooral als hij een minibus of een 'modobai' (motorbike) bezit.. Ik ging het dus zelf bekijken en met eigen ogen zien of er een trein zou gaan of niet..
Het tweede en derde doel was een bezoek aan de 'Starfish Bakery' en een massage in de 'Seeing Hands Blind Massage Clinic'. Daarover zo meer..
Toen ik eindelijk bij het treinstation aankwam was het gebrek aan mensen het eerste wat het gerucht van de niet meer rijdende treinen bevestigde.. De vreemde blikken van voorbijgangers dat ik station in ging was het tweede en - eenmaal binnen - de graspollen op de rails en de verroeste treinstellen de definitieve doorslag dat ik ECHT niet met de trein richting Phnom Penh zou gaan.. Jammer, want ik heb een echte liefde ontwikkeld voor over land reizen en in het bijzonder met de trein..
OK, geen trein dus. Dan maar een minibus regelen straks. Uiteindelijk blijkt er een shared taxi iedere dag vanaf mijn guesthouse te vertrekken naar Kampot.. Ik had het kunnen weten..
Ik besloot een brommer te nemen naar de Starfish Bakery. Ik had namelijk in de LP gelezen dat dit een speciaal project is om de minder fortuinlijke van de Cambodjaanse bevolking bij te staan zodat ze niet hoeven te eindigen in prostitutie of in het algemeen in de goot. Dat sprak me wel aan vooral omdat iedere verdiende dollar in de Bakery direct dit doel ten goede komt.. Daar wil ik dan wel een lunchje nuttigen dan en op de koop toe nog souveniers kopen ook.. 100x liever DAAR dan op een willekeurige afzetterstoeristenmarkt..
Ik was behoorlijk onder de indruk van het verhaal achter het project en hoop dat het lang succesvol blijft (kijk ook eens op de site van het Starfish Project of van een ander lokaal project met een vergelijkbaar doel).
Na de lunch was het tijd voor een wandeling. Ik heb inmiddels al een beetje Azië-ervaring maar de overdekte markt van Sihanoukville is niet voor de poes.. Ik heb er tussen de stinkende kriejoelerigeid door gewandeld, bijna voortdurend gebukt om niet mijn hoofd te stoten tegen de lage plafonds (!)..
OK, op naar de massage.. Ik dacht in China dat het een grap was, blinde massageklinieken, maar niets blijkt echter minder waar. En eigenlijk kon ik me er ook wel wat bij voorstellen, andere zintuigen zijn immers bij blinde mensen vaak beter ontwikkeld.. En dat bleek. PFFF.. Ik had gewoon bijna spijt dat ik "Doe maar strong" had geantwoord op de vraag "Strong hand or medium, sir"? aan het begin..
Morgen weer op pad.. Ik heb er zin in want ik denk dat Sihanoukville voldoende aandacht heeft gehad gegeven het feit dat ik een beetje uit-gebeached ben..