Duizelingwekkend
Vandaag was een mooie dag om ECHT weer een keer wat te zien. We spreken (schrijven) Eerste Kerstdag 2004, en ik had er weer eens zin in.. Ik had een fiets gehuurd en trapte vrolijk richting wat te boek staat als het grootste en meest indrukwekkende heiligdom der heiligdommen, Angkor, met als bekendste tempel Angkor Wat.
Ik had wel gelezen dat het best een eindje was maar toen ik op DIRTROADS terecht kwam ging er bij mij een lampje uit. Dit KON niet de weg zijn naar het MEEST toeristische gedeelte van heel Zuidoost Azie..
Maar zoals altijd; NIETS gebeurt voor niets want ik kwam langs het Cambodia Museum of Landmines (achtergrond hier).
*Het VERHAAL is nog niet af M@rtijn.. FF rustig met die reacties.. 
*
Maar goed, het Mine Museum duss. Best leuk om te zien en je even te laten realiseren wat een PROBLEEM de mijnen in Cambodja eigenlijk zijn. Het sterft hier van de mensen die een arm of een been missen. Daar komt dat dus door..
Toch maar even gevraagd of ik nogsteeds op de goede weg zat. "Jajajaja-daarheen" *Cambodjaan maakt armbeweging*.. Hmm.. Ok, vooruit dan.. Dus ik verder peddelen.. Toen ik er eindelijk was - na wat omzwervingen - heb ik niet meer over de route nagedacht. Pas op de terugweg realiseerde ik me dat deze ECHT veel korter was dan de heenweg..
Maar Angkor dus.. Phoe, ik ga het niet eens proberen. Groot, (toch proberen dus) ONwaarschijnlijk veel beeldhouwwerk, prachtige tempels en vooral heel GROOT. Vandaag heb ik de hele dag rondgefietst tussen de tempels van Angkor en ik denk dat ik nog niet op de HELFT ben.. Gelukkig heb ik een drie-dagen-pas dus ik kan morgen en overmorgen mijn lol nog op..
De plaatjes liegen er weer niet om..
