Buzzzz...
Na een mislukte poging een paar dagen geleden zijn Mattijs en ik vandaag toch ECHT de Jokhang tempel in gegaan. Ik wilde er gewoon in ookal durven ze voor touristen 70 kwai te vragen! Dat zijn bijna Rijksmuseum-prijzen.. Maar ok, het is nou eenmaal de heiliste tempel die ze hebben hier dus dan maar de beurs trekken.. 
Het verhaal gaat dat er een duivellin verdreven moest worden uit Tibet en dat er een aantal tempels geplaatst zijn om dit te doen. De Jokhang staat in het hart van de duivellin waardoor het een trekplaats voor pelgrims is.
Van buiten kan je em niet missen, we hadden em al vaak gezien. Vooral de pelgrims die bidden voor de tempel zijn indrukwekkend. Eigenlijk moeten ze met de lengte van hun lichaam de pelgrimtocht afleggen waardoor ze dus steeds op hun buik gaan liggen, opstaan, 3 stappen zetten, gaan liggen enzenz. Alles onophoudelijk biddend. Voor de tempel wordt 'op de plaats' gebeden. Steeds weer liggen, opstaan (geen drie stappen dus) en weer gaan liggen. Iedere gelovige doet het, van oud tot jong. Met verbazing heb ik staan kijken naar een mevrouw van ZEKER 80 die onophoudelijk bad..
Van binnen echter wacht je iets onbeschrijvelijks. Kriejoelende, hummende en biddende mensen bewegen zich stapvoets om de binnentempel heen. En in de binnentempel wordt het niet bepaald anders. Tientallen chapels worden onafgebroken bezocht door drummen biddende mensen. Heel indrukwekkend om hiertussen te staan.
Helaas mochten er binnen geen foto's gemaakt worden. Mattijs en ik hebben ons toch laten verleiden maar veel soeps werd het helaas niet..
Geen reacties Reageer
