Wat een gekkenhuis is het hier!
Op het vliegveld worden we meteen aangeklampt door meerdere taxichauffeurs. Daar zijn we inmiddels aan gewend. Wat mij wel opvalt is de resolute toon van Deborah. Professioneel poeiert ze ze allemaal af en selecteert er 1 die de 'gunst' mag hebben dat we met hem mee gaan. De prijs wordt ook nog even vakkundig met driekwart naar beneden geholpen. Jammer vriend.. 
Ik weet wel dat ze hier al een paar keer is geweest maar toch maakt het indruk op me.
We hebben dus nu een taxi en het begint al goed. Het blijkt een auto'tje te zijn ter formaat van een Nissan Micra waar drie fixe rugzakken, drie daypacks, drie touristen, een driver en een.. euhm.. een 'touristen-de-taxi-in-luller' (ofzo) in moeten, en dus ook gaan. Needless to say dat de kofferbak niet dicht was en alle ramen open moesten zodat ledematen nog enige vrijheid konden vinden..
De prijs was dus inmiddels duidelijk, nu nog waar we heen gaan. We zeggen duidelijk 'Red Planet Hotel', en hij herhaalt werktuigelijk "Thamel". Thamel is de touristenwijk hier en daar kom ik later nog op terug want dat is ook een verhaal apart.. Het roept bij ons in ieder geval herkenning op dus we voelen ons gerust gesteld dat hij begrepen heeft waar we heen moeten..
De rit door Kathmandu wordt al snel idioter. Hoe verder we de stad in komen hoe meer verkeer er is. En hoe minder regels er van toepassing zijn, zo lijkt het. Wild toeterend rijden motoren, auto's, fietsers, riksjah's, brommers en voetgangers elkaar keer op keer net niet voor de sokken. Again needless to say, dat we al snel de weg kwijt zijn op de kaart in de LP en dat we hulpeloos uit het raam onze verbazing onderdrukken. Ik probeer de borden op de gevels te lezen maar eenmaal in Thamel zijn dat er ZO verschrikkelijk veel dat ik het bord 'Red Planet Hotel' zeker gemist zou hebben, waren we erlangs gekomen.
Dat kwamen we namelijk ook niet. De 'touristen-de-taxi-in-luller' bleek een hoteleigenaar (duh) en vriend van de taxichauffeur (duh).. Hij nam ons mee naar zijn eigen hotel en bood ons aan de kamer te bekijken, beloond door een gratis taxi-ritje. Opnieuw verrast Deborah me met haar scherpe toon. Ze waarschuwt de man streng dat als hij niet als de SODEMIETER naar het Red Planet Hotel zou rijden, wij zouden uitstappen zonder te betalen.. You go girl.. Tourists - offrippers: 2-0..
Het Red Planet Hotel blijkt zoveel schoner dan alles wat we in Tibet hebben gezien dat ik bijna (ik herhaal: bijna) vergeet hoe lekker ik het vind dat het hier zo warm is.. Met een eigen douche en ZITplee.. Mijn hemel, die heb ik lang niet meer gezien!
De rest van de dag besteden we (inmiddels dus nogsteeds met z'n drieen) aan lekker eten, genieten, rondlopen en Mattijs en ik vooral aan het uitspreken van onze verbazing. We genieten..
Geen reacties Reageer