Hiken is (misschien toch niet) voor mietjes!
Pffieuw.. We hadden gelezen dat als je Pabonka wilt bezoeken, dat je dan het beste naar Sera Monastery kon fietsen, zo'n 6 kilometer ten noorden van de stad, en vanaf daar zou het ongeveer anderhalf uur lopen zijn.. Nou, stoere mannen als we zijn draaiden we daar natuurlijk onze hand niet voor om..
..En het bleek de moeite waard. Zelfs zo erg dat voor mij de hike naar Pabonka bijna even mooi werd als het bezoek zelf..
Met op de achtergrond het voortdurende gezoem van de stad klimmen we verder en verder de bergen in. Niets dan een vaag kaartje in de LP en een stoffig grindpaadje wat soms maar nauwelijks is waar te nemen leidt ons steeds verder naar boven. Prachtige uitzichten worden afgewisseld met adrenaline van de slecht begaanbare 'weg' en zwaar gehijg (voornamelijk van mij) door de te leveren prestatie op ruim 3700 meter.. 
Eenmaal boven worden we verassend hartelijk ontvangen. Geen ticket office, geen bordjes "Please come this way", geen verkopers bij de ingang die je aanklampen, niets. Alleen een groepje lachende mensen die duidelijk even geinteresseerd zijn in ons als wij in hun.. We besteden een tijdje met hun met het Point-It boekje dat ik van Kees heb mee gekregen. Kees, thnx, dat werkt dus echt.. Wat ook een doorslaand succes is, is mijn camera waarop men zichzelf op de achterkant kan terugzien! Dat is even wennen maar zorgt voor hilarische reacties, keer op keer..
Snel daarna worden we naar de juiste plek verwezen waar we al even hartelijk worden ontvangen. Een lachende monnik laat ons alle heilige plekken zien en als we heel aarzelend vragen of we binnen foto's mogen maken, blijkt dat geen enkel probleem (wat heel uitzonderlijk is: we hadden dat nog nooit mee gemaakt!).
"Het dak van de wereld" krijgt hier eindelijk ook inhoud.. Boven op het monastery staat een bankje. Mattijs en ik ploffen neer van de - wederom - bijna overload aan indrukken.. Wat een rust, wat een schoonheid, wat een hartelijke mensen.. Tijd om er even bij stil te staan en de ons vergezellende monnik te introduceren met het goede Westerse gebruik van de I-Pod..
Tijd om weer te gaan..
Op de terugweg komen we langs nog een aantal kleinere en nog meer afgelegen monasteries. Ook daar worden we even hartelijk ontvangen en ontmoeten we een jonge monnik die een beetje Engels spreekt. Hij vertelt ons over de chapels en tempels en we communiceren als het even niet meer gaat via de LP..
Ookal gaat naar beneden een stuk makkelijker, Mattijs en ik zijn het er grondig over eens dat we een stevig biertje verdiend hebben inmiddels.. Vanavond dus weer lekker naar de Dunya Bar, de bar bij het Yak Hotel waar we inmiddels vrienden hebben gemaakt met Fred de barman en Rene, ook een van de partners..
Geen reacties Reageer
