Een dag vol..
Ik had mezelf een aatal doelen gesteld vandaag. De eerste was dat ik een treinkaartje zou regelen richting Phnom Penh voor morgen. Ik wil namelijk graag naar Kampot wat halverwegen ligt naar Phnom Penh. Ik had al van de geruchten gehoord dat er geen treinen meer zouden rijden wegens gebrek aan interesse maar ik weet inmiddels beter dan een Cambodjaan te geloven, vooral als hij een minibus of een 'modobai' (motorbike) bezit.. Ik ging het dus zelf bekijken en met eigen ogen zien of er een trein zou gaan of niet..
Het tweede en derde doel was een bezoek aan de 'Starfish Bakery' en een massage in de 'Seeing Hands Blind Massage Clinic'. Daarover zo meer..
Toen ik eindelijk bij het treinstation aankwam was het gebrek aan mensen het eerste wat het gerucht van de niet meer rijdende treinen bevestigde.. De vreemde blikken van voorbijgangers dat ik station in ging was het tweede en - eenmaal binnen - de graspollen op de rails en de verroeste treinstellen de definitieve doorslag dat ik ECHT niet met de trein richting Phnom Penh zou gaan.. Jammer, want ik heb een echte liefde ontwikkeld voor over land reizen en in het bijzonder met de trein..
OK, geen trein dus. Dan maar een minibus regelen straks. Uiteindelijk blijkt er een shared taxi iedere dag vanaf mijn guesthouse te vertrekken naar Kampot.. Ik had het kunnen weten.. 
Ik besloot een brommer te nemen naar de Starfish Bakery. Ik had namelijk in de LP gelezen dat dit een speciaal project is om de minder fortuinlijke van de Cambodjaanse bevolking bij te staan zodat ze niet hoeven te eindigen in prostitutie of in het algemeen in de goot. Dat sprak me wel aan vooral omdat iedere verdiende dollar in de Bakery direct dit doel ten goede komt.. Daar wil ik dan wel een lunchje nuttigen dan en op de koop toe nog souveniers kopen ook.. 100x liever DAAR dan op een willekeurige afzetterstoeristenmarkt..
Ik was behoorlijk onder de indruk van het verhaal achter het project en hoop dat het lang succesvol blijft (kijk ook eens op de site van het Starfish Project of van een ander lokaal project met een vergelijkbaar doel).
Na de lunch was het tijd voor een wandeling. Ik heb inmiddels al een beetje Azië-ervaring maar de overdekte markt van Sihanoukville is niet voor de poes.. Ik heb er tussen de stinkende kriejoelerigeid door gewandeld, bijna voortdurend gebukt om niet mijn hoofd te stoten tegen de lage plafonds (!)..
OK, op naar de massage.. Ik dacht in China dat het een grap was, blinde massageklinieken, maar niets blijkt echter minder waar. En eigenlijk kon ik me er ook wel wat bij voorstellen, andere zintuigen zijn immers bij blinde mensen vaak beter ontwikkeld.. En dat bleek. PFFF.. Ik had gewoon bijna spijt dat ik "Doe maar strong" had geantwoord op de vraag "Strong hand or medium, sir"? aan het begin..
Morgen weer op pad.. Ik heb er zin in want ik denk dat Sihanoukville voldoende aandacht heeft gehad gegeven het feit dat ik een beetje uit-gebeached ben..
