The Forbidden City
De eerste dag zijn we vooral bekomen van de reis hiernaartoe. SIM-kaartje gekocht (zie Home - Contact) en gezocht naar een bank en een hostel. Het hostel heeft ECHT een 's' teveel. Het is meer een hotel! Inclusief ontbijt en gratis de was doen! Spotlessclean kamers en een heerlijk bed. Wat een verwennerij! Dan maar een lekker biertje en een pizza met June, Murray, John en Suzi..
De tweede dag moest wel nuttig besteed worden. We hebben de Verboden Stad bezocht en dat was werkelijk prachtig. Al kan ik nog niet echt wennen aan het diepkeelse geROCHEL van de Chinezen.. 
Beijing is vooral schoon en steeds opgeruimder. Duidelijk klaar aan het maken voor 2008. Nicole mist soms de ongeorganiseerde rommel die het 7 jaar geleden was. Ik niet zo, het lijkt soms zelfs een beetje op Singapore.
The Temple of Heaven
Prachtige dag, heerlijke foto's, geniet ervan, net als wij..
Van sporten zijn wij niet meer vies!
Vandaag was het eens tijd om de stad vanuit een ander perspectief te zien. Niet meer met de benenwagen, maar op de vertrouwde tweewieler. Na kort zoeken vonden we de eerste fietsenverhuurder en werden we op twee ET-fietsen (inclusief mandje) gehesen. In de Lonely Planet hadden we gelezen over deze Blockbuster Bike Ride, en ik had sowieso wel ff zin om de benen eens anders te gebruiken.
Het is echt grappig hoeveel meer je ziet als je op de fiets bent. En het is al helemaal een belevenis om je tussen het krioelende verkeer van Beijing te begeven. Rechtsaf is altijd vrij, ongeacht of er fietsers aan komen. Dan rij je toch gewoon een beetje om elkaar heen?! En er zijn altijd twee stoplichten per richting. Eén met een petje en een vlag en één met een lampje.. Bij ieder stoplicht staat een Chinees die aangeeft of het al groen genoeg is om te gaan fietsen. Heel handig allemaal, maar hadden we het in Rusland niet gehad over de verborgen werkloosheid?
Die lijkt hier ook aardig aanwezig te zijn; verborgen werkloosheid. 1 Chinees scheppen en 5 kijken is behoorlijk normaal. Of 1 Chinees een machine open schroeven en 10 Chinezen kijken of hij aan de juiste schroefjes draait, is ook heel normaal. En als ze tegen elkaar praten lijkt het wel of ze ruzie hebben. Dat was wel ff wennen aan het begin..
Al peddelend slaan we dit alles gade en hebben we na verloop van tijd wel genoeg gezien, afgaand op de pijn aan onze 'behinds'.
Vanavond lekker Beijing Duck. We gaan hier natuurlijk niet weg, voordat we dat hebben gegeten 
.
Wat er TOCH eens van moest komen..
In de tijd dat Nicole hier woonde, is ze NOOIT bij het graf van Mao Zedong geweest. En achteraf is dat wel te begrijpen. Maar toch wil je het niet gemist hebben.
Op weg naar Mao op het Tiananmen Square werden we aangesproken door een oude Chinees die zijn fototoestel in mijn hand drukte en Nicole vastgreep en geposeerd ging staan, fanatiek wijzend op zijn fototoestel en op mij. Een beetje perplex, maar lachend, stelde ik het tweetal op in de zon en knipte een mooie foto met zijn camera. Jammer genoeg had ik niet de bijdehandheid van geest om OOK een foto te maken met onze camera maar ok, you can't win 'm all..
Lange rijen pakten zich samen op Tiananmen Square voor het Mausoleum waar Mao ligt opgebaard. We sloten schaaps aan en ik werd tegengehouden door een Chinees. "No Backpack" was het eenvoudige doch duidelijke commando. Ik was toch al in de schaapse modus dus bleef hem een beetje aankijken waarop hij vanuit het niets mijn hand vastpakte en me meesleurde de menigte in. Ik was een beetje onzeker en keek achterom naar Nicole die stond te lachen maar toen toch maar in beweging kwam. Door de mensen - over het zebrapad - de trap op - naar de ... garderobe natuurlijk.. Hij ripte mijn tas af en gaf em gauw aan een vriend van hem achter de kassa, de rij omzeilend, lachend, ziend dat ik het begreep pakte hij wederom mijn hand. We gingen met dezelfde sneltreinvaart weer terug, hand in hand rennend door de menigte. Aan het eind kwam het onvermijdelijke: 'tips?'. Voor dit verzetje hadden we wel een paar Yuan over.
later bleek hij dit met meer toeristen te doen en toen heb ik maar ff een kiekje geschoten.
Eindelijk konden we naar binnen. De dikke rijen werden efficiënt naar binnen geworsteld. Buiten staat een bloemenkraampje waar je je kan laten afzetten voor en door Mao. De eerste hal is groot met een gigantisch beeld van Mao, verder niets, oja, een plek waar je je NET gekochte bloemen kunt afgeven. Als je het mij vraagt worden die via de achterdeur weer naar het stalletje gebracht.. 
De tweede zaal was kleiner. Wat me erg opviel waren de zenuwen waarmee de guards ons letterlijk opjaagden.. Snel lopen - aansluiten, alsof ze wilden zeggen: let op je voorganger, neem niet echt de tijd om goed naar Mao te kijken! Het zag er ook allemaal erg plastic uit maar ok, dat zal ik me wel ingebeeld hebben.
We hadden al eens een kerk in Moskou in 20 minuten 'gedaan', maar Mao houdt dan toch echt ook voor ons een record. 3 Minuten! Tijd zat dus om de rest van de dag te gebruiken om te wandelen door de houtongs (achterwijken en kleine straatjes) die Beijing rijk is. We waren namelijk op zoek naar de Underground City. Er loopt een gigantisch gangenstelsel onder de stad ter verdediging van alle Chinezen tijdens eventuele luchtaanvallen. Dit alles is opgezet door Mao dus je kunt je voorstellen dat de Mao-verafgoding (10tallen schilderijen en foto's) nog ff doorging onder de grond.
Er is niet veel te zien onder de grond (op Mao, Mao en nog eens Mao na) maar je krijgt wel een idee hoe gigantisch het ondergrondse gangenstelsel moet zijn. Ingangen naar de verboden stad, de pleinen en de vele overheidsgebouwen. Heel indrukwekkend om te zien..
Geen reacties Reageer
Nicole, you go girl!
Ik besloot vandaag rustig aan te doen, want van al dat geloop heb ik een beetje last van mijn achillespees. Niets ernstigs, maar toch maar ff een dagje rustig aan doen.
Nicole is op jacht gegaan naar treinkaartjes naar Chengdu. Dat was nog een hele dobber, maar we zijn nu een stuk verder. We weten in ieder geval wat we moeten doen..
Geen reacties Reageer
Weer een dagje fietsen!
Vanochtend wilde ik weer naar buiten. De Lama Tempel werd het. En niet verbazend, dat had niet veel te maken met het dier. Omdat ik nog niet alles wilde lopen hebben we maar weer een dagje fietsen gehuurd, ik BLIJF dat leuk vinden..
De Lama Tempel is het grootste boeddhistische monnikenklooster in China. Wellicht zullen we er hier nog wel een paar van zien in Tibet, maar deze wilde we ook zeker niet missen.
Wat ik vooral heel mooi vond waren de ceremoniële wierrookstokjes. Voor ieder gebouw was een plek om te knielen en om te bidden en om wierrook aan boeddha te 'schenken'.
Daarna zijn we langs het Sheraton gefietst, waar Nicole voor stage 6 maanden heeft gewoond in 1997. We zijn naar binnen gelopen en hebben haar kamer (van buiten) bekeken en de restaurants en conferencerooms.. Nicole herkende echt superveel, maar er was ook nog wel e.e.a. veranderd zeg maar.. Ik vond het echt leuk om te zien waar het nou al jaren over gaat en was onder de indruk van het geheel..
Straks weer ff chillen..
Toch nog Beijing Duck!
Ondanks de berichten van 21-9 dat we die avond Beijing Duck zouden gaan eten is het er toch vanavond pas van gekomen! We zijn op de fiets gejumped om naar de andere kant van de stad te sjezen naar het beste lokale Beijing Duck restaurant. Nou, dat hebben we geweten! Aan tafel werd de eend aan mootjes gehakt (we waren immers toch al gewend aan "dieren wordt eten, terwijl u kijkt") en heerlijk op borden gedrapeerd. Nicole wist (uiteraard) hoe alles werkte dus we hebben het ons goed laten bekomen. Dat was wel een paar fotootjes waard.. !
Geen reacties Reageer
'The Morbid Taoist Temple'
Vandaag zijn we bij een Taoïstische (galgje?) Tempel geweest. Op zich niet heel bijzonder ofzo (pff, we raken verwend) maar wat daar te zien was, was wel heel bijzonder grappig!
De hele tempel bestond uit een grote binnenplaats met helemaal daaromheen allemaal nissen. Alle nissen stonden voor 1 of twee 'departments'. In ieder departement stonden een stuk of 4 tot 10 figuren (poppen) die iets te maken hadden met het departement. Zo was er het departement van dood en verderf, van '15 gruwelijke manieren om te sterven', van zonden en van ziekten. Maar gelukkig ook van geluk, longlivety en van shameless prosperity.
We hebben een klein onderzoekje gedaan en het blijkt - af te meten aan het aantal gelukshangertjes wat de Chinezen bij de verschillende departementen hadden opgehangen - dat Chinezen graag lang leven en heel rijk zijn. Gezondheid en goede daden komen DUIDELIJK op een lager plan..
Poging 2!
En niet om in het summer palace te komen, maar eigenlijk was het de bedoeling dat we naar de muur zouden gaan vandaag. Ik had een plek van de muur gekozen om heen te gaan dus wij vol goede moed in de bus. Natuurlijk met de bus, want alleen toeristen gaan mat de taxi. En trouwens, de muur ligt minstens 100 km buiten Beijing, dus dan kan de taxi nog wel eens prijzig worden. Allemaal stoere-mensen praat, want de hele muur hebben we natuurlijk niet gevonden..
Ergens in het midden van een buitenwijk van Beijing werden we uit de bus gekiept, verzekerd door meerdere Chinezen dat we hier ECHT moesten zijn. Midden in de stad. Euhm.. De muur is toch in de bergen? Na een tijdje debatteren zijn we maar weer in dezelfde bus gestapt maar dan de andere kant op..
Vanaf het busstation begon poging 2: het summer palace. Nu dus met de TAXI-JAH?!
Het summer palace was heerlijk! Wat een oase van rust, tenminste, als je maakt dat je wegkomt bij de DROMMEN toeristen die overal wandelen, en een bootje huurt, zoals wij dus gedaan hebben..
After all een heerlijke dag. Eind goed, al goed!
Geen reacties Reageer
It sure is a big wall.. :)
En toen dus 'TOURIST-STYLE' naar de muur. Als er EEN ding was wat ik wilde doen in China dan was het de muur. En aangezien we treinkaartjes hadden voor 28 september en het dat dreigde te gaan worden - zo op de avond van 27 september - zonder dat we op de muur waren geweest, was het tijd voor axi in de taxi!
We hebben een paar hostels afgebeld om te horen of ze ook tours deden naar de muur. En dat deden ze. Dus wij hebben bij een naburig hostel (dat er veel leuker uit bleek te zien dan de onze, maar ok, je kunt niet alles hebben) voor een paar Yuan een minibus geboekt, met driver en groepje toeristen.. Omdat we pas tegen 23:00 uur de trein moesten hebben kon dat nog precies, als we maar op tijd terug zouden zijn. Dat kon gelukkig.
Het was nog best moeilijk wat we wilden doen op de muur. Gewoon een beetje heen en weer lopen tussen drommen toeristen leek ons namelijk niets. Er was 1 mogelijkheid en dat was een 'hike' van Jinshanling naar Simatai over ongeveer 10 kilometer. Dat leek ons wel wat. Het was alleen niet bepaald voor mietjes, stond er bij. En een korte berekening leerde ons dat je 4 à 5 uur mocht lopen over die 10 kilometer. Dat leek ons toch rijkelijk veel, maar goed, we zouden het wel zien.
En zien deden we het. PRACHTIG! Wat een ervaring, maar WAT een beulenhike. 
Echt VRESELIJK steil op sommige stukken en soms nauwelijks muur om op te lopen. Echt gaaf om met een stelletje fanatiekelingen - want het bleken geen toeristen maar sportieve, jonge, lachen gasten te zijn - deze ultieme muur-ervaring op te doen. En het mooiste was: hele stukken muur kwamen we geen ziel tegen! Dit hadden we echt niet willen missen!
Deze prestatie moest natuurlijk ingezegend worden met een fijn biertje met Oliver van de tour en zijn vrienden. Dat kan altijd nog wel even voordat we op de trein gaan..