Wat een dag!
Op de ochtend van onze verlossing van Trein 6, kijken we (nog steeds met z'n vieren) in het zonnetje van Ulan Bator. Eerst de treinkaartjes naar Beijing hadden we bedacht. We hadden namelijk vouchers gekregen en gingen op zoek naar het kantoor waar we ze moesten ophalen EN op zoek natuurlijk naar een bank. In ons beste Mongools, want Engels bleek er niet op te zitten daaro.. 
Op de kaart hadden we gevonden waar een PIN zat. Tegen beter weten in, omdat we hadden gelezen dat er alleen met Visa-kaarten gepind kon worden in Mongolië, liepen we erheen. Ik had beter op de schaal moeten kijken, want het bleek nogal ver.. dan maar een taxi. De man sprak wederom geen Engels en kende ook het adres niet wat we hem lieten zien.. Net op het moment dat we hem weg wilden sturen sprak een vrouw ons aan. Of we hulp nodig hadden met de communicatie. Nou, graag, dat wilden we wel. Dus ook de prijs-onderhandelingen verliepen via haar.. Dat begon goed.
Na veel omzwervingen bleek dat er geen kantoor was en dat de vouchers in het hostel zouden worden omgewisseld voor treinkaartjes. Pff.. Ok, een hostel dus.. Want we wilden ook graag naar een gertent en niet in Ulan Batar blijven hangen EN we wilden vandaag weg dus we hadden nog wat te regelen.. 
Toen we eindelijk bij het hostel kwamen, hebben we een tour uitgezocht. We kregen een driver toegewezen en stapten in de minivan.. Hij heette Inki en wist van wanten! Met een kilometertje of 100 scheurden we over een weg die steeds brakker werd. En brakker. En langzamerhand zo brak dat we regelmatig (letterlijk) los kwamen van onze stoelen en dat we noodstoppen voor gaten in de weg afwisselden met hele periodes NAAST de weg rijden, omdat dat MINDER hobbelde dan het asfalt zelf.. Deze wildemansrit werd ironisch genoeg vergezeld met een voortdurende hongingzoete stem van een Mongoolse zangeres die Aziatische klanken voortbracht..
Hoe verder we van de bewoonde wereld af raakten des te banger we werden voor een Tiara-gertentenkamp. We hadden horror-verhalen gehoord over groepen toeristen in genummerde gertenten met een douche-gebouw enzo.. En aangezien we de Transsib ook al niet zonder reden hebben omgedoopt tot Neckerman-trein was dit ook een reëele optie. Hmm.
Onze angst werd vergroot toen we ECHT in een gertentenkamp kwamen die eruit zag als de gemiddelde wintercamping in zuid Duitsland. We kregen het met z'n vijven Spaans benauwd en hoopten vurig dat dit niet onze eindbestemming was. Dat bleek gelukkig ook niet zo te zijn. Inki sprak geen woord over de grens dus we konden hem ook niet echt wat vragen ofzo. Het bleek het Hustai National Park te zijn, bekend om zijn Przewalski-paarden. Wilde paarden behoed voor uitsterving door de FRPH. Het zijn heel bijzondere paarden en we vonden het echt gaaf om een groep te zien op deze afgelegen plek.
OK, de eerste schrik was uit de benen (voor het Tiara-tentenkamp) want we bleken daar dus niet te blijven. We gingen verder en niemand, op Inki na, wist waar we naartoe gingen. Misschien toch een toeristenkamp?
Niets bleek (gelukkig) minder waar. Toen we al tijden het asfalt hadden verruild voor zandpaden kwamen we ineens bij 2,5 gertent. Op dat moment hadden we werkelijk al uren geen mens meer gezien, afgezien van een razende vrachtwagen met onbekende bestemming op de verlaten weg. De tenten zijn van een nomaden-familie, zo blijkt. De samenstelling van de familie blijft onduidelijk en tot nu toe hebben we alleen geconcludeerd dat er een opa en oma zijn (die de hele zaak runnen, zo lijkt het), een overgrootoma (die uit onze tent gejaagd wordt op het moment dat we aankomen en de rest van de dag besteedt aan tegen zichzelf praten en houtjes breken voor in het vuur), wat kinderen en een peuter. In de tent verderop zijn ook nog een heel aantal mensen, maar die blijven verder buiten beeld. Midden tussen de twee hoofdtenten (de 'halve' (zie boven) sloeg op een klein bij-gerretje) is een gigantische geitenren. Ook lopen er wat schapen los rond, wat paarden, wat honden en wat koeien. Verder is er werkelijk-helemaal-niets behalve schitterende uitzichten.. We worden begroet met een kommetje Airag, gefermenteerde merriemelk. Typisch Mongools en de meningen over dit karnemelk achtige drankje lopen binnen ons groepje nogal uiteen.
Tijd om gestrekt te gaan. Wat een rit. Wat een dag...
Waar blijft het dagprogramma jongens?
Wat een andere manier van leven zeg. De bedden hebben ons rust gebracht maar toch ook weer niet echt voor ons. We zijn nog een beetje onwennig om te slapen in de zo-goed-als-buitenlucht op eerder een plank dan een bed met blaffende waakhonden op de achtergrond en de lucht van...tja...van alles op de voorgrond..
Ook het toilet / de badkamer is hier 'nogal groot'. Alles wat op een meter of 3 of meer van de tent af ligt namelijk. Dan maar ff ontbijten. Daar is wat verwarring over. We hebben - toevallig - eigen brood mee, maar hadden afgesproken dat we eten zouden krijgen in de tent. Na een tijdje aarzelend te zijn begonnen aan onze bammetjes kwam er toch iets onder het bed vandaan. In een open schaal had er onder ons (Nicole en mijn) bed een soort pan gestaan met een of andere substantie. Het leek wel vlezig iets in gestold dierenvet ofzo. We wilden ons niet laten kennen dus hebben we (Joost vooral) toch maar even geproefd. Euhm... Toch maar weer terug naar mijn bammetje, zal ik maar zeggen.
Na het ontbijt gebeurde er eigenlijk niets. We stonden eens op en liepen eens wat naar buiten. Elkaar afvragend wat we gingen doen en vooral wanneer. Inki merkte dat we wat onrustig werden en nam ons mee in de auto. AH! We gaan ergens heen. De autorit bleek van korte duur, want 50 meter verder 
moesten we er weer uit. Er bleek geen programma maar hij had ons meegenomen naar de rivier daar vlak in de buurt. Uiteindelijk hebben we ons neergelegd bij het ontbreken van een programma en hebben we heerlijk gezeten aan de oever van de rivier en hebben we ons tegoed gedaan aan prachtige uitzichten en luisteren naar 'de natuur'.
Het spektakel diende zich vanzelf aan op een gegeven moment. Achter ons hoorden we het gedonder van wilde paarden die aan kwamen rennen. Heel duidelijk beschermd door een paar grote hengsten achteraan die steeds terug keken en dreigend hinnikten als we er achteraan liepen. Ze waren op weg naar een stuk van de rivier die ze blijkbaar als drinkplek gebruikten.. Werkelijk prachtig om te zien.
Later op de dag werden we door opa geroepen. Met een handbeweging die iets lijkt op koeien melken wijst hij op een groep met paarden. AH! Dat willen we wel zien! Dus wij achter opa aan om het prachtige tafreel te aanschouwen van de eerste stap richting 'Airag'.
Op de terugweg van het melken probeerden we opa duidelijk te maken dat we graag wat zouden gaan doen. Hij begreep het. Nog geen paar minuten later stonden er 3 paarden bij onze gertent. Opgezadeld met traditioneel Mongoolse HOUTEN zaldels. Nicole had geen behoefte om nader kennis te maken met een van de paarden, maar Simon en ik wel. Nou, dat van die houten zadels hebben we geweten. De eerste stappen vielen wel mee. maar toen we wat harder mochten en ik mijn paard de sporen gaf, ging Simon's paard uiteraard mee. Simon zat voor de tweede keer in zijn leven op een paard en het gezicht wat hij trok om zijn paard tot rust te manen wat priceless. Op een gegeven moment trok hij in zijn paniek nog maar aan 1 kant van de teugels zodat zijn paard in volle galop kleine rondjes begon te draaien. Het hilarische gevolg was dat Simon aan de zijkant van zijn paard aan het vechten was om er niet af te vallen, schreeuwend tegen zijn paard dat zijn 'fucking horse' moest stoppen. Vooral opa leek het behoorlijk grappig te vinden. Simon minder, hij lachte als een boer met kiespijn, of eerder, een boer met pijn aan zijn ballen..
ZO, toch nog axi in de taxi dus. Tijd voor een happie avondeten. Oma had gekookt en maakte een heerlijk aardappel-noedelsoep-spaghetti brouwsel wat er als zoete koek in ging.
Tijdens het avondeten ontstond er ineens tumult. Handbewegingen maakten ons duidelijk dat we naar buiten moesten. Er stond duidelijk iets spannends te gebeuren, maar niemand kon ons duidelijk maken wat.. Eenmaal buiten zagen we een geit liggen op zijn rug. Opa was bezig hem zijn jasje uit te trekken. Het werd ons duidelijk dat we gingen aanschouwen hoe het heerlijke vlees dat we al gegeten hadden echt niet bij de slager vandaan kwam zeg maar..
Met chirurgische preciesheid en slechts 1 mes ontleedde opa de geit. Prachtig om te zien; geen druppel bloed, geen vierkante centimeter werd verspild, en hij wist precies waar de gaten te maken opdat het ontleedproces perfect verliep. We hebben ademloos staan kijken naar dit fantastische spektakel.
Ook de honden wisten dat er wat voor ze over zou blijven, maar echt bijna niets. Geduldig wachtten ze totdat ze aan het eind een klein hapje kregen van wat er over bleef. De rest werd verwerkt binnen in de gertent. Ik vrees dat we inmiddels weten wat er in de pan onder het bed zat dat we tijdens het ontbijt 'geproefd' hebben...
Geen reacties Reageer
Hoe Tugrugs Inki's werden..
De derde dag in het gerkamp was wederom rustig. We besloten daarom aan Inki te vragen of we iets eerder konden vertrekken richting Ulan Batar. Om een of andere reden had hij daar niet zoveel behoefte aan. Eerst deed hij of hij onze handgebaren niet begreep en vertrok richting de andere tent. Na een tijdje waren we het zat met z'n vijven en gingen Nicole en ik op zoek naar hem. Hij zat inderdaad in de andere tent en we vroegen hem nogmaals vriendelijk of we konden vertrekken. Dan konden we immers rustig eten in UB, internetten en voorbereiden op de treinrit die ging komen richting Beijing.
Hij had nog steeds niet veel zin en maakte niet echt aanstalten om te gaan. Uiteindelijk zijn we gewoon met zijn vijven in zijn boessie gaan zitten en raakte hij behoorlijk geïrriteerd. Hij kwakte de deuren dicht en begon met een chagrijnig gezicht te sturen.
Hij nam echt overal zijn tijd voor. Steeds stoppen om te toiletteren of voor een sigaret. Op een gegeven moment reed hij niet harder dan 40 km/u op plekken waar we op de heenweg met minstens 100 km/u overheen raasden.
Tot een paar keer toe hebben we Inki gevraagd harder te rijden. Simon heeft zelfs zijn phrasebook erbij gepakt en in zijn beste Mongools aangewezen wat we wilden. Onbegrip en schouderophalingen waren het antwoord van onze Inki op wie we steeds geïrriteerder raakten uiteraard. We waren immers niet voor niets vroeger uit het gerkamp vertrokken. Steeds meer auto's haalden ons in en later zelfs vrachtwagens. Luid toeterend en wel. Het machteloze gevoel deed ons plannen smeden wat we zouden doen zodra we terug waren. Eén ding was zeker: we zouden NIET de volle mep betalen!
Eenmaal aangekomen bij het hostel 5 (!!) uur later waren we WITheet van woede, hadden we geen nagels meer over en waren we alle 5 klaar Inki met huid en haar op te vreten. Ik ben samen met Simon met de eigenaar van het hostel gaan praten en na 10 zinnen was het bekokstoofd. Wij gingen ervandoor zonder de andere 50% te betalen en waren alles behalve opgelucht danwel voldaan. Blijkbaar had Inki afgesproken om 17:00u terug te zijn dus hij heeft alles gedaan om zijn afspraak na te komen.. 
We zijn met z'n allen met Simon mee gegaan naar zijn hostel en hebben heerlijk gegeten en biertjes gedronken. Al kafferend op Inki uiteraard. Then and there hebben we besloten dat de Tugrug (Mongoolse valuta), omdat hij zo LANGZAAM op gaat, vanaf toen maar Inki's moesten heten.
Geen reacties Reageer