Wat een dag!
Op de ochtend van onze verlossing van Trein 6, kijken we (nog steeds met z'n vieren) in het zonnetje van Ulan Bator. Eerst de treinkaartjes naar Beijing hadden we bedacht. We hadden namelijk vouchers gekregen en gingen op zoek naar het kantoor waar we ze moesten ophalen EN op zoek natuurlijk naar een bank. In ons beste Mongools, want Engels bleek er niet op te zitten daaro.. 
Op de kaart hadden we gevonden waar een PIN zat. Tegen beter weten in, omdat we hadden gelezen dat er alleen met Visa-kaarten gepind kon worden in Mongolië, liepen we erheen. Ik had beter op de schaal moeten kijken, want het bleek nogal ver.. dan maar een taxi. De man sprak wederom geen Engels en kende ook het adres niet wat we hem lieten zien.. Net op het moment dat we hem weg wilden sturen sprak een vrouw ons aan. Of we hulp nodig hadden met de communicatie. Nou, graag, dat wilden we wel. Dus ook de prijs-onderhandelingen verliepen via haar.. Dat begon goed.
Na veel omzwervingen bleek dat er geen kantoor was en dat de vouchers in het hostel zouden worden omgewisseld voor treinkaartjes. Pff.. Ok, een hostel dus.. Want we wilden ook graag naar een gertent en niet in Ulan Batar blijven hangen EN we wilden vandaag weg dus we hadden nog wat te regelen.. 
Toen we eindelijk bij het hostel kwamen, hebben we een tour uitgezocht. We kregen een driver toegewezen en stapten in de minivan.. Hij heette Inki en wist van wanten! Met een kilometertje of 100 scheurden we over een weg die steeds brakker werd. En brakker. En langzamerhand zo brak dat we regelmatig (letterlijk) los kwamen van onze stoelen en dat we noodstoppen voor gaten in de weg afwisselden met hele periodes NAAST de weg rijden, omdat dat MINDER hobbelde dan het asfalt zelf.. Deze wildemansrit werd ironisch genoeg vergezeld met een voortdurende hongingzoete stem van een Mongoolse zangeres die Aziatische klanken voortbracht..
Hoe verder we van de bewoonde wereld af raakten des te banger we werden voor een Tiara-gertentenkamp. We hadden horror-verhalen gehoord over groepen toeristen in genummerde gertenten met een douche-gebouw enzo.. En aangezien we de Transsib ook al niet zonder reden hebben omgedoopt tot Neckerman-trein was dit ook een reëele optie. Hmm.
Onze angst werd vergroot toen we ECHT in een gertentenkamp kwamen die eruit zag als de gemiddelde wintercamping in zuid Duitsland. We kregen het met z'n vijven Spaans benauwd en hoopten vurig dat dit niet onze eindbestemming was. Dat bleek gelukkig ook niet zo te zijn. Inki sprak geen woord over de grens dus we konden hem ook niet echt wat vragen ofzo. Het bleek het Hustai National Park te zijn, bekend om zijn Przewalski-paarden. Wilde paarden behoed voor uitsterving door de FRPH. Het zijn heel bijzondere paarden en we vonden het echt gaaf om een groep te zien op deze afgelegen plek.
OK, de eerste schrik was uit de benen (voor het Tiara-tentenkamp) want we bleken daar dus niet te blijven. We gingen verder en niemand, op Inki na, wist waar we naartoe gingen. Misschien toch een toeristenkamp?
Niets bleek (gelukkig) minder waar. Toen we al tijden het asfalt hadden verruild voor zandpaden kwamen we ineens bij 2,5 gertent. Op dat moment hadden we werkelijk al uren geen mens meer gezien, afgezien van een razende vrachtwagen met onbekende bestemming op de verlaten weg. De tenten zijn van een nomaden-familie, zo blijkt. De samenstelling van de familie blijft onduidelijk en tot nu toe hebben we alleen geconcludeerd dat er een opa en oma zijn (die de hele zaak runnen, zo lijkt het), een overgrootoma (die uit onze tent gejaagd wordt op het moment dat we aankomen en de rest van de dag besteedt aan tegen zichzelf praten en houtjes breken voor in het vuur), wat kinderen en een peuter. In de tent verderop zijn ook nog een heel aantal mensen, maar die blijven verder buiten beeld. Midden tussen de twee hoofdtenten (de 'halve' (zie boven) sloeg op een klein bij-gerretje) is een gigantische geitenren. Ook lopen er wat schapen los rond, wat paarden, wat honden en wat koeien. Verder is er werkelijk-helemaal-niets behalve schitterende uitzichten.. We worden begroet met een kommetje Airag, gefermenteerde merriemelk. Typisch Mongools en de meningen over dit karnemelk achtige drankje lopen binnen ons groepje nogal uiteen.
Tijd om gestrekt te gaan. Wat een rit. Wat een dag...
