Wat er TOCH eens van moest komen..
In de tijd dat Nicole hier woonde, is ze NOOIT bij het graf van Mao Zedong geweest. En achteraf is dat wel te begrijpen. Maar toch wil je het niet gemist hebben.
Op weg naar Mao op het Tiananmen Square werden we aangesproken door een oude Chinees die zijn fototoestel in mijn hand drukte en Nicole vastgreep en geposeerd ging staan, fanatiek wijzend op zijn fototoestel en op mij. Een beetje perplex, maar lachend, stelde ik het tweetal op in de zon en knipte een mooie foto met zijn camera. Jammer genoeg had ik niet de bijdehandheid van geest om OOK een foto te maken met onze camera maar ok, you can't win 'm all.. 
Lange rijen pakten zich samen op Tiananmen Square voor het Mausoleum waar Mao ligt opgebaard. We sloten schaaps aan en ik werd tegengehouden door een Chinees. "No Backpack" was het eenvoudige doch duidelijke commando. Ik was toch al in de schaapse modus dus bleef hem een beetje aankijken waarop hij vanuit het niets mijn hand vastpakte en me meesleurde de menigte in. Ik was een beetje onzeker en keek achterom naar Nicole die stond te lachen maar toen toch maar in beweging kwam. Door de mensen - over het zebrapad - de trap op - naar de ... garderobe natuurlijk.. Hij ripte mijn tas af en gaf em gauw aan een vriend van hem achter de kassa, de rij omzeilend, lachend, ziend dat ik het begreep pakte hij wederom mijn hand. We gingen met dezelfde sneltreinvaart weer terug, hand in hand rennend door de menigte. Aan het eind kwam het onvermijdelijke: 'tips?'. Voor dit verzetje hadden we wel een paar Yuan over.
later bleek hij dit met meer toeristen te doen en toen heb ik maar ff een kiekje geschoten.
Eindelijk konden we naar binnen. De dikke rijen werden efficiënt naar binnen geworsteld. Buiten staat een bloemenkraampje waar je je kan laten afzetten voor en door Mao. De eerste hal is groot met een gigantisch beeld van Mao, verder niets, oja, een plek waar je je NET gekochte bloemen kunt afgeven. Als je het mij vraagt worden die via de achterdeur weer naar het stalletje gebracht.. 
De tweede zaal was kleiner. Wat me erg opviel waren de zenuwen waarmee de guards ons letterlijk opjaagden.. Snel lopen - aansluiten, alsof ze wilden zeggen: let op je voorganger, neem niet echt de tijd om goed naar Mao te kijken! Het zag er ook allemaal erg plastic uit maar ok, dat zal ik me wel ingebeeld hebben.
We hadden al eens een kerk in Moskou in 20 minuten 'gedaan', maar Mao houdt dan toch echt ook voor ons een record. 3 Minuten! Tijd zat dus om de rest van de dag te gebruiken om te wandelen door de houtongs (achterwijken en kleine straatjes) die Beijing rijk is. We waren namelijk op zoek naar de Underground City. Er loopt een gigantisch gangenstelsel onder de stad ter verdediging van alle Chinezen tijdens eventuele luchtaanvallen. Dit alles is opgezet door Mao dus je kunt je voorstellen dat de Mao-verafgoding (10tallen schilderijen en foto's) nog ff doorging onder de grond.
Er is niet veel te zien onder de grond (op Mao, Mao en nog eens Mao na) maar je krijgt wel een idee hoe gigantisch het ondergrondse gangenstelsel moet zijn. Ingangen naar de verboden stad, de pleinen en de vele overheidsgebouwen. Heel indrukwekkend om te zien..
Geen reacties Reageer
