Pech, hotsprings en een boel gehobbel
De dag begint goed: de driver komt niet opdagen.. 
. Mattijs en ik besluiten naar het hotel te lopen waar we de tour naar Nam Tso geboekt hebben om te kijken of de driver toevallig daar staat. Niets is minder waar, een beetje onzeker proberen we verhaal te halen bij mensen die ons ineens niet meer willen begrijpen, zo lijkt het..
Ineens komen Nicole en Stefanie (die ik die dag voor het eerst ontmoed had) in een grote blauwe truck - met driver en al - de parkeerplaast op scheuren. Kijk, das beter.. 
Dus Mattijs en ik erbij gejumpt, en off we are!
Of althans, dat dachten we.. Voordat we de straat uit waren stonden we MIDDEN op een kruispunt voor een stoplicht MUURVAST. De auto gaf geen kik meer. Duidelijk geval van geen stroom.. Ineens herinnerden we ons de regel in het contract wat we hadden moeten tekenen: "Minor cartrouble can occur". And it will, zo bleek.
Natuurlijk had onze driver Chinese vrienden die met een touwtje, een draadje een stekkertje en een boel geanimeerd gepraat en armgebaar onze truck op miraculeuze wijze weer konden repareren.. Een genot om te zien maar niet erg vertrouwenswekkend om met deze auto dus 3 dagen de bergen in te moeten.. 
Maar ok, we waren weer onderweg. Stephanie blijkt een heel aardig meisje, studente onderhandelingskunde in het Chinees ofzo. Een Frans meisje dat zo vloeiend Engels spreekt dat het ons eigenlijk allemaal verbaast als ze zegt dat ze uit Frankrijk komt.. .
Onderweg stoppen we eerst bij 'Hotsprings'. Een paar natuurlijke warmwaterbronnen. Wel echt leuk om te zien maar eerlijk gezegd niet heel erg indrukwekkend...
Nam Tso is een turquoise meer op 4700 meter, ongeveer 190 kilometer ten noorden van Lhasa. We wilden er graag heen omdat het er prachtig scheen te zijn. En dat blijkt.. Onderweg komen we al ZOVEEL prachtige landschappen tegen dat ik niet meer weet wat nou wel en wat nou niet op de foto moet.. Ook de pas op 5630 meter is een beleving op zich: zo hoog, zo mooi, zo koud, erg indrukwekkend..
Eenmaal aangekomen moeten we eerst weer even wennen aan de hoogte (net als de poedermelk en alle andere afgesloten dingen die we bij ons hebben). 4700 Meter is toch echt weer wat anders dan 3600 meter, waarop Lhasa ligt. We liggen aan het meer en genieten van wilde Yak's, paarden die er lopen en de onbeschrijvelijke uitzichten. Iedere foto die je neemt doet de werkelijkheid te kort. In alle opzichten.
's Avonds is er tijd voor zelfgemaakte chocolademelk met Brandy. De Tibetanen hebben nog een boel te leren.. 
. Poedermelk, warm water, soort chocoladepoeder, brandy, lekker schudden en HOPPA, you've made yourself a better night..
Geen reacties Reageer
