The Chengdu Panda Breeding Research Base
Vandaag dus naar de panda's van Chengdu geweest. We KUNNEN nog steeds twee lessen niet goed leren:
- Les 1: laat in het Chinees opschrijven waar je heen wilt, want onderweg kan je het (meestal) niet vragen!
- Les 2: neem de tour en betaal de toeristenprijs!
Over dat laatste zijn we het nog niet helemaal eens; dat is namelijk ook lang niet altijd het leukste, omdat je dan gestoord wordt in je gevoel door een gevoel van 'afgezetheid'. En terecht, want dat word je dan ook..
Maar om een lang verhaal kort te maken: we gingen dus op eigen gelegenheid (met de fiets), zonder echt zinnige kaart of route, in een land waar bijna niemand over de grens spreekt... 
En tegen al Nicole haar aandringen in, waren we OOK nog eens niet helemaal op tijd vertrokken. Toen we op de fiets Chengdu uit sjeesden, bleek het toch best ver. Vooral als je haast hebt. Het is namelijk zo dat die lamme beren tegen een uur of 10 's ochtends gaan tukken. En om nou de hele dag tegen een slapende panda aan te kijken is ook weer zo saai. Daarom hadden we dus haast.
Trappen, trappen, trappen op te kleine, oude Chinese fietsen.
"Euhm, we moeten hier toch ergens rechts?" -hijg-
"Jah, bij tsjong-dong-nogwat! Heb je dat al gezien?" -hijg-
"Ah, bedankt. Ff stoppen!" -puf-
"Oh.. het heet 'Xiong Mao Dadao', onthou jij dat ff?"
"Euh, ok.."
Trappentrappen
"Heb je het al gezien?"
"Ik zeg toch dat ik aan het -hijg- opletten ben?!" -hijghijg-
"OW, dat was die weg volgens mij - terug!"
"Grmbl.."
Enz, enz.
Uiteindelijk zijn we bij een crematorium naar binnen gelopen omdat het er best panda-achtig uit zag, vonden wij. De dame bij de ingang was het ook helemaal met ons eens en Chineeste ons heel enthousiast naar binnen (die had weinig aanloop denk ik). We vertrouwden het niets, misschien wel voornamelijk omdat Nicole zich geen grafstenen bij het panda resort kon herinneren. Dat maar weer ff - tegen beter weten in - aan een Chinees vragen. Blijkbaar had de mevrouw van de ingang onze fanatieke armbewegingen niet helemaal gesnopen.. Niets gebeurt voor niets: Nicole had vandaag haar Wereld Natuur Fonds broek aan met - inderdaad - een panda als logo!
"Eeh, excuse me?"
Negerend-achtige doorloopbeweging van de Chinees
"Euh.. PAN-DAH?" Wijzend op Nicoles knie (daar zit het logo)
"Yes?"
Wild knikken en duidelijk een blik van herkenning en richtinggevende verderloop armbewegingen van de Chinees.
Euh, niet helemaal overtuigd vervolgen we onze weg over de begraafplaatsachtige grasvelden richting een groot wit gebouw. Tja, die Chinees herkende de panda immers wel...
Toen we in het grote witte gebouw alleen maar grafstenen-foldertjes vonden, keken we vertwijfeld op ons klokje.. Zijn we nog op tijd voor de panda's?
We besloten de ingang-mevrouw nog een kans te geven. Dit keer wijzend op het WNF-logo. Weer een blik van herkenning, maar die kenden we inmiddels. Vele armbewegingen later vroegen we haar op te schrijven wat ze ons uitlegde, nog steeds geen flauw idee hebbende wat het arme mens ons probeerde uit te leggen.
We besluiten de aanwijzingen van de ingang-mevrouw op te volgen en fietsen door in de door haar aangeduide richting.
En toen kwam de opluchting: een bord! We vergelijken de tekens van de ingang-mevrouw op het briefje met het bord. Het zou wel eens kunnen kloppen! Bij de hoofdweg wisten we het zeker (toen stond er namelijk "Panda Resort" onder, en dat gaf voor ons de doorslag). Na NOG 10 minuten fietsen waren we eindelijk bij die kl*te panda's! Maar wederom waren de plaatjes een boel waard en belangrijker nog: ze sliepen nog niet ALLEMAAL, gelukkig.. Weer een belevenis rijker..
Eenmaal binnen bleek het wel IETS veranderd ten opzichte van 7 jaar geleden. Voornamelijk veel groter. En veel meer panda's. Ik herinner me foto's van Nicole die bij de rode panda's naar binnen kon. En dat ze appel uit haar mond gegeten kreeg enzo. Toen mocht dat voor 10 Yuan. Vandaag de dag was ook DAT ietsje anders: voor 50 Yuan PER PERSOON mocht je een klein betonnen hokje in, naast hun leefomgeving en mocht je met een chirurgenpak aan een panda op je schoot voor een foto. En HUP weer naar buiten, 100 yuan lichter dus.. Nou, inflatie ok, maar dat ging ons echt een beetje te ver. Dan maar een paar leuke kiekjes van een afstand..
Na dit avontuur waren we klaar om lekker te eten en naar de kroeg te gaan. Iemand van ons hostel treedt namelijk op in een paar kroegen in Chengdu. Jane is een heel aardige vrouw die hier met haar twee kids (Jenny (17) en Max (8)) aan het rondtrekken is. Het optreden was ook zeer de moeite waard en Max en ik zijn ons te buiten gegaan aan minstens 100 potjes tafelvoetbal..
