Waar blijft het dagprogramma jongens?
Wat een andere manier van leven zeg. De bedden hebben ons rust gebracht maar toch ook weer niet echt voor ons. We zijn nog een beetje onwennig om te slapen in de zo-goed-als-buitenlucht op eerder een plank dan een bed met blaffende waakhonden op de achtergrond en de lucht van...tja...van alles op de voorgrond.. 
Ook het toilet / de badkamer is hier 'nogal groot'. Alles wat op een meter of 3 of meer van de tent af ligt namelijk. Dan maar ff ontbijten. Daar is wat verwarring over. We hebben - toevallig - eigen brood mee, maar hadden afgesproken dat we eten zouden krijgen in de tent. Na een tijdje aarzelend te zijn begonnen aan onze bammetjes kwam er toch iets onder het bed vandaan. In een open schaal had er onder ons (Nicole en mijn) bed een soort pan gestaan met een of andere substantie. Het leek wel vlezig iets in gestold dierenvet ofzo. We wilden ons niet laten kennen dus hebben we (Joost vooral) toch maar even geproefd. Euhm... Toch maar weer terug naar mijn bammetje, zal ik maar zeggen.
Na het ontbijt gebeurde er eigenlijk niets. We stonden eens op en liepen eens wat naar buiten. Elkaar afvragend wat we gingen doen en vooral wanneer. Inki merkte dat we wat onrustig werden en nam ons mee in de auto. AH! We gaan ergens heen. De autorit bleek van korte duur, want 50 meter verder 
moesten we er weer uit. Er bleek geen programma maar hij had ons meegenomen naar de rivier daar vlak in de buurt. Uiteindelijk hebben we ons neergelegd bij het ontbreken van een programma en hebben we heerlijk gezeten aan de oever van de rivier en hebben we ons tegoed gedaan aan prachtige uitzichten en luisteren naar 'de natuur'.
Het spektakel diende zich vanzelf aan op een gegeven moment. Achter ons hoorden we het gedonder van wilde paarden die aan kwamen rennen. Heel duidelijk beschermd door een paar grote hengsten achteraan die steeds terug keken en dreigend hinnikten als we er achteraan liepen. Ze waren op weg naar een stuk van de rivier die ze blijkbaar als drinkplek gebruikten.. Werkelijk prachtig om te zien.
Later op de dag werden we door opa geroepen. Met een handbeweging die iets lijkt op koeien melken wijst hij op een groep met paarden. AH! Dat willen we wel zien! Dus wij achter opa aan om het prachtige tafreel te aanschouwen van de eerste stap richting 'Airag'.
Op de terugweg van het melken probeerden we opa duidelijk te maken dat we graag wat zouden gaan doen. Hij begreep het. Nog geen paar minuten later stonden er 3 paarden bij onze gertent. Opgezadeld met traditioneel Mongoolse HOUTEN zaldels. Nicole had geen behoefte om nader kennis te maken met een van de paarden, maar Simon en ik wel. Nou, dat van die houten zadels hebben we geweten. De eerste stappen vielen wel mee. maar toen we wat harder mochten en ik mijn paard de sporen gaf, ging Simon's paard uiteraard mee. Simon zat voor de tweede keer in zijn leven op een paard en het gezicht wat hij trok om zijn paard tot rust te manen wat priceless. Op een gegeven moment trok hij in zijn paniek nog maar aan 1 kant van de teugels zodat zijn paard in volle galop kleine rondjes begon te draaien. Het hilarische gevolg was dat Simon aan de zijkant van zijn paard aan het vechten was om er niet af te vallen, schreeuwend tegen zijn paard dat zijn 'fucking horse' moest stoppen. Vooral opa leek het behoorlijk grappig te vinden. Simon minder, hij lachte als een boer met kiespijn, of eerder, een boer met pijn aan zijn ballen..
ZO, toch nog axi in de taxi dus. Tijd voor een happie avondeten. Oma had gekookt en maakte een heerlijk aardappel-noedelsoep-spaghetti brouwsel wat er als zoete koek in ging.
Tijdens het avondeten ontstond er ineens tumult. Handbewegingen maakten ons duidelijk dat we naar buiten moesten. Er stond duidelijk iets spannends te gebeuren, maar niemand kon ons duidelijk maken wat.. Eenmaal buiten zagen we een geit liggen op zijn rug. Opa was bezig hem zijn jasje uit te trekken. Het werd ons duidelijk dat we gingen aanschouwen hoe het heerlijke vlees dat we al gegeten hadden echt niet bij de slager vandaan kwam zeg maar..
Met chirurgische preciesheid en slechts 1 mes ontleedde opa de geit. Prachtig om te zien; geen druppel bloed, geen vierkante centimeter werd verspild, en hij wist precies waar de gaten te maken opdat het ontleedproces perfect verliep. We hebben ademloos staan kijken naar dit fantastische spektakel.
Ook de honden wisten dat er wat voor ze over zou blijven, maar echt bijna niets. Geduldig wachtten ze totdat ze aan het eind een klein hapje kregen van wat er over bleef. De rest werd verwerkt binnen in de gertent. Ik vrees dat we inmiddels weten wat er in de pan onder het bed zat dat we tijdens het ontbijt 'geproefd' hebben...
Geen reacties Reageer
