Hoe Tugrugs Inki's werden..
De derde dag in het gerkamp was wederom rustig. We besloten daarom aan Inki te vragen of we iets eerder konden vertrekken richting Ulan Batar. Om een of andere reden had hij daar niet zoveel behoefte aan. Eerst deed hij of hij onze handgebaren niet begreep en vertrok richting de andere tent. Na een tijdje waren we het zat met z'n vijven en gingen Nicole en ik op zoek naar hem. Hij zat inderdaad in de andere tent en we vroegen hem nogmaals vriendelijk of we konden vertrekken. Dan konden we immers rustig eten in UB, internetten en voorbereiden op de treinrit die ging komen richting Beijing.
Hij had nog steeds niet veel zin en maakte niet echt aanstalten om te gaan. Uiteindelijk zijn we gewoon met zijn vijven in zijn boessie gaan zitten en raakte hij behoorlijk geïrriteerd. Hij kwakte de deuren dicht en begon met een chagrijnig gezicht te sturen.
Hij nam echt overal zijn tijd voor. Steeds stoppen om te toiletteren of voor een sigaret. Op een gegeven moment reed hij niet harder dan 40 km/u op plekken waar we op de heenweg met minstens 100 km/u overheen raasden.
Tot een paar keer toe hebben we Inki gevraagd harder te rijden. Simon heeft zelfs zijn phrasebook erbij gepakt en in zijn beste Mongools aangewezen wat we wilden. Onbegrip en schouderophalingen waren het antwoord van onze Inki op wie we steeds geïrriteerder raakten uiteraard. We waren immers niet voor niets vroeger uit het gerkamp vertrokken. Steeds meer auto's haalden ons in en later zelfs vrachtwagens. Luid toeterend en wel. Het machteloze gevoel deed ons plannen smeden wat we zouden doen zodra we terug waren. Eén ding was zeker: we zouden NIET de volle mep betalen!
Eenmaal aangekomen bij het hostel 5 (!!) uur later waren we WITheet van woede, hadden we geen nagels meer over en waren we alle 5 klaar Inki met huid en haar op te vreten. Ik ben samen met Simon met de eigenaar van het hostel gaan praten en na 10 zinnen was het bekokstoofd. Wij gingen ervandoor zonder de andere 50% te betalen en waren alles behalve opgelucht danwel voldaan. Blijkbaar had Inki afgesproken om 17:00u terug te zijn dus hij heeft alles gedaan om zijn afspraak na te komen.. 
We zijn met z'n allen met Simon mee gegaan naar zijn hostel en hebben heerlijk gegeten en biertjes gedronken. Al kafferend op Inki uiteraard. Then and there hebben we besloten dat de Tugrug (Mongoolse valuta), omdat hij zo LANGZAAM op gaat, vanaf toen maar Inki's moesten heten. 
Geen reacties Reageer
