Welkom in Trein 6!
De dag was vroeg begonnen in Irkutsk, want we moesten om 06:00 uur de trein hebben vanaf het station.. We durfden niet te douchen, want we hadden een gang-uberste-mevrouw die altijd heel streng keek (zoals de meeste Russen) en er stond duidelijk een bord dat er pas vanaf 06:30 gedoucht mocht worden. Dan maar geen douche. Dat zal vast nog wel eens vaker voorkomen.. 
Toen we op weg waren naar het station, kregen we ineens stress.. Het was TOCH wel ietsje verder dan in onze herinnering, toen we een paar dagen geleden volkomen relaxed Irkutsk binnenwandelden in het middagzonnetje.. Nu was het koud, ver en de tijd drong. Reden voor ons om de passen te versnellen en eens per 3 minuten op onze klok te kijken.. Natuurlijk waren we VET op tijd voor de trein, maar toch, het is een trein die je niet graag mist..
En toen begon het; het avontuur van trein 6. Kilometers 5185 t/m 6304. Irkutsk - Ulan Bator. Toen we onze wagon binnen kwamen lag er een mevrouw in de coupé die voor ons was bestemd. Dat was op zijn minst vreemd. Maar na een weinig gemor ging ze toch echt weg. 'We' is in dit geval ik, Nicole, Robin en Carina. Die laatste twee hadden we ontmoet in ons hostel en dat bleken aardige lui.. Ze bleken OOK nog eens in onze coupé te zitten dus dat was helemaal toevallig..
OK, de mevrouw ging dus weg. Maar ze had opvallend veel bij zich. TIENtallen spijkerbroeken, leren jassen en pakken met kousen. Het bleek handelswaar.. Toen de coupé eindelijk leeg was, bleek hij ook nog eens VRESELIJK smerig.. De bedompte geur van Mongolen, bier en sex hingen in de coupé 
.. De Provodnitsa was behulpzaam zonder glimlach, maar maakte het redelijk schoon. We waren aan boord.
Naast onze ontvangst proefden we al snel de gespannen sfeer aan boord. Het was stervensvol met handelaren en erger nog; (dachten we toen) Nederlanders. Tientallen. De verhalen deden al snel de ronde over wapens en messen en dronken Mongolen..
We sloegen er geen acht op, maar deden wel onze deur dicht. Zo. Dat voelde beter. Met z'n vieren keken we elkaar aan en verbaasden ons over het verschil met de prachtige trein tussen Moskou en Irkutsk.. Blijkbaar was de trein die Robin en Carina hadden gehad ook heel mooi geweest.
Opeens hoorden we het geluid van een echtelijke ruzie. En niet zo'n kleintje ook.. Althans, dat dachten we. Toen we (naderhand) gingen kijken bleek dat onze Provodnitsa tegen de vlakte was geslagen door een van de handelaren-clan-leiders.. Oeps. Lekkere trein dit. Maar goed. Beetje bij de Nederlanders blijven en veel tijd in de coupé besteden dan maar. Gelukkig stapte het ergste groepje handelaren al snel uit, maar de verhalen over de trein en wat iedereen al vanaf Moskou had meegemaakt waren niet van de lucht..
Ondanks dit alles was het wel weer heeerlijk om op de trein te zitten. Die geweldige kadans en de onveranderd prachtig veranderende landschappen zijn nog steeds een werkelijk genot..
Ulan Bator, here we come..
