Wat een belevenis..
Wat een belevenis, 3 t/m 7 september in de trein, Van Moskou naar Irkutsk, 5185km. Op het eerste gezicht leek het me best suf ofzo, lang zitten, mooie landschappen maar verder weinig. Iets had me natuurlijk het idee kunnen geven dat dat niet zo was. Bijvoorbeeld het feit dat er een heel hoofdstuk in ons boek besteed is aan "life on the train".. 
En dat bleek. We deelden onze kleine coupé met twee allervriendelijkste Russen, moeder (Galina) en dochter Anya (of 'Tietsia' zoals Nicole haar noemt, want ook zij is weer een rondborstige, BH-loze, schone, 24 lentes jonge Russische.. 
). Eerst lijkt het best privé, slapen in zo'n kleine ruimte met z'n vieren. Maar dat valt best mee. Het draait vooral om wat je met elkaar beleeft.
Het begon al de eerste ochtend toen mams een compleet ontbijt voor vier had klaargemaakt. Volgens ons boek naar goede Russische gewoonte. Vol gêne hebben we het geaccepteerd, zwerend dat we wat moesten verzinnen om terug te doen. Dat lukte niet erg, want al snel bleek moeders twee weekendtassen vol Russische heerlijkheden te hebben, waar keer op keer weer iets nieuws uit werd getoverd. Dag twee is het ons voor het eerst gelukt wat noedels, een banaan, een reep chocolade en een hand koekjes te slijten. Maar dan wel met moeite, dat verzeker ik je..
Tja, wat DOE je zoal? Eigenlijk niet zo veel. Beetje voor je uit staren, nadenken, muziekje luisteren, beetje lezen, genieten van het Siberische landschap dat aan je voorbij trekt, in slaap gewiegd worden door de kadans van de trein.. Heerlijk!
Ik denk dat we echt geluk hebben dat we met Russen een coupé delen. EN dat ze geen andere taal spreken dan Russisch. Anya spreekt wat Engels, maar moeder helemaal niet. Het gevolg is uitgebreid handen en voetenwerk, Russische les (ik heb 3 A4'tjes met Russische woorden!) en universele spelletjes zoals zeeslag op een papiertje. Heel bijzonder dit..
De kleine overwinningen bestaan dan ook uit een Russische zin begrepen krijgen, en de hartelijke lach daarop als antwoord. En ontdekken dat het water op is in onze wagon, maar NIET in de volgende wagon..
Iedere keer als we stoppen, kunnen we uit de trein. Met bolletjes in ons boek en op een (nog steeds voor ons betrekkelijk) onleesbaar bord in de wagon, staat aangegeven hoe lang we stoppen. Op het perron kan je allerlei etenswaren kopen. We hebben tientallen keren in het boek gelezen 'Blijf in de buurt van de trein' want - zo bleek - de vertrektijden zijn net zo Russisch Roulette spelen als SMSsen.. Dit wetend wandelen we op een stop van 30 minuten ietsje verder naar voren en naar achteren over het perron. Ik zou op de trein letten terwijl Nicole iets kocht. Natuurlijk lette ik niet op de trein, het zou immers nog TIJDEN duren voordat dat malle ding zou gaan rijden.. Toen we ons omdraaiden, reed de trein al, met de deuren dicht in de vertrekrichting!! Je kunt je voorstellen hoe we schrokken. Alles in de trein en wij buiten.. Lekker verhaal..
Toen we de trein hadden ingehaald verzekerde de Provodnik ('wagon-opletter', weer zo'n verborgen werkeloze) mij dat we pas over 20 minuten zouden vertrekken en dat er een wagon kapot was. 'Ze verplaatsten de trein alleen een beetje' waren zijn woorden schouderophalend.. Geen stress dus - wel schrik in de benen.
Nog geen vijf minuten later - Nicole was op het perron en ik in de trein - gingen de deuren WEER dicht en begon te trein weer te rijden. Dit keer alleen wel HEEL ver, zo ver dat ik me oprecht zorgen begon te maken en wederom de Provodnik aan zijn jasje ging trekken. Hij verzekerde me wederom dat we nog niet zouden vertrekken, maar voor Nicole, die voor de tweede keer binnen 15 minuten achter een rijdende trein aan had moeten rennen, was de koek even op.. 
Nu dus voorlopig ff op de trein blijven.
Tijd voor een Russisch koekje, een beetje thee, of gewoon ff lekker niets..
Omdat we nog steeds geen SLOK Vodka hadden gehad sinds we in Rusland zijn, en we dat eigenlijk best schandalig vonden, hebben we ons gisteren drie coupé's verder laten uitnodigen voor Vodka en Piva (bier). Het grappige was dat het ditkeer geen Russen waren, maar - hoe kon het ook anders - Engelsen. Of eigenlijk twee stellen, Murray & June (l) en John & Suzy (r). June is Iers, Murray is Australisch en Suzy & John zijn Engels. We hebben gezellig geouwehoerd en ons tegoed gedaan aan lekkere Russische Vodka. Een keer GEEN handen en voeten praten was ook wel weer eens lekker..
Gisteren is mij ook iets bijzonders overkomen. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Jenya en Dima zijn twee broers van 12 en 10. Het bijzondere was dat ze nog nooit een buitenlander hadden ontmoet. Ik was dus ook rete interessant en ze wilden met me kaarten en praten en vonden eigenlijk alles interessant wat ik deed. We hebben een beetje gezeten en Anya vertaalde af en toe flarden van zinnen, zodat enige communicatie mogelijk werd. Zelfs gewoon een beetje zitten en (speel)kaarten schudden werd ineens een hele belevenis. Zelfs zo dat Jenya mij zijn zelfgemaakte 'zielerustgever' gaf. Het is een ding wat je hier wel meer op straat ziet. Het lijkt een beetje op een gebedsketting maar heeft geen religieuze betekenis. Het is een ding van een centimeter of tien lang en heeft houten vierkanten schakels. Als je dit op een bepaalde manier door je vingers laat ronddraaien dan zou dat je zorgen wegnemen. Jenya heeft me geleerd hoe het moest en STOND er vervolgens op dat ik zijn ding in ontvangst zou nemen als geschenk.. Pff..
Toen ik vervolgens een foto van ze nam waren ze helemaal onthutst toen ze zichzelf op de achterkant van de camera konden terugzien. Met veel pijn en moeite heb ik hun postadres ontfutseld. Ik hoop dat ik snel een keer in de gelegenheid kom om hun die foto te sturen.. Wat een ervaring wederom..
En toen was het ineens zover.. Aankomst in Irkutsk. Afscheid nemen maar weer, van Galina ('Spasiba mama' zei ik tegen haar) en Anya, en van onze Engels/Iers/Australische vrienden, maar waarschijnlijk zien we hun weer op de trein van Ulan Batar naar Beijing.
